نقطه ته خط

2004-12-11T10:24:00.000-12:00

This weblog transferred to:

آماده شد... لطفاً لينك‌هايتان را با اين آدرس عوض كنيد

نقطه... ته خط

2004-11-29T13:12:00.000-12:00

مزاحم شما شدم
می‌دانم
تنها چراغ را روشن می‌كنم
گل‌ها را در گلدان می‌گذارم
پنجره را باز می‌كنم
و بعد می‌روم...

آنتوان دوسنت اگزوپری

این آخرین پست این وبلاگ در این ميزبانی خواهد بود. در حال كار روی یك آدرس دات كام و طراحی آن هستم كه آدرسش را بعداً به عالم و آدم خواهم گفت. ادامه‌ی مطلب «روزی صدامی بود» و سیاه‌كاری‌های بعدی را آنجا می‌توانید بخوانید. به اضافه‌ی برخی چیزهای دیگر. آدرسش هم سورپرایز است!

***

چندماهی معلق بودم، مثل لك‌لكی با گام معلق! در موقعیت‌های بسیار بد... بسیار بد و تلخ... ولی می‌گذرد. دوستان عزیز بسیاری ای‌میل زده بودند كه نتوانستم جوابشان را بدهم و به طور كلی از وقایع وب دور بودم. در اولین فرصت خدمت‌تان می‌رسم... یعنی چیز... در خدمت‌تان خواهم بود. می‌خواستم این پست كمی بیشتر از خودم بنویسم. خودخواهی نیست كسی از خودش بگوید. بگذاریم «من»هایی كه در دنیای واقعی سركوب و تحقیر شده‌اند اینجا بگویند كیستند. اما... اما من با خودم می‌گویم: گیریم كه شناختیدم، چه فایده...

***

می‌گوید كسی نمی‌تواند تو را بشناسد. خیلی عجیب غریب هستی. معلوم نیست چه كتاب‌هایی می‌خوانی معلوم نیست چه فیلم‌هایی دوست داری و در مورد همه هم می‌توانی حرف بزنی و بنویسی. و وقتی می‌نویسی انگار اصلاً كارت همان بوده ولی اصلاً نمی‌توان پیش‌بینی كرد چه خواهی نوشت و در مورد چه چیز خواهی نوشت. می‌خواهم اسمت را بگذارم: غیرمنتظره! ای بابا تو دیگه كی هستی. نه واقعاً تو كی هستی؟... راست می‌گوید ها! خودم تا حالا به این فكر نكرده بودم! خب ما collective man هستیم دیگه.

***

آخرش پس از چند سال پرسان پرسان «ویلن‌زن روی بام» را گیر آوردم. واو! عجب فیلمی بوده زمان خودش. نوستالژیای غریبی دارد برای آنها كه زمان خودش دیده‌اند. دلم لك زده دیوید فینچر یا ورنر هرتسوگ فیلم تازه‌ای بسازند. نمی‌دانم چرا نمی‌سازند؟ حداقل به خاطر دل من... جان خودت ورنر، مرگ من دیوید، فیلم بساز!

***

مدتی است خود به خود این كلمه در ذهنم می‌چرخد: «اكسدوس، ده ثانیه به جهنم»! اسم فیلم است؟ كتاب است؟ اصلاً اكسدوس یعنی چه؟ باید سری به یونگ بزنم. شاید هم یك دكتر روانكاو!

***

آگهی بی‌زرگانی: تصویربردار مسلط به نورپردازی و كار با سیستم‌های بتاكم و دی‌وی‌كم و كار با استیدی‌كم و كرین و تراولینگ با حقوق غیرمكفی(!) جهت 80 روز كار بُكُش و طاقت‌فرسا در كردستان ایران و عراق و تجربه‌ی خوابیدن در كیسه خواب و كمپینگ در كوه نیازمندیم. از شوخی گذشته چنین فرد شجاعی اگر خوشی زیر دلش را زده بود به ایمیل‌ ما خبر دهد. دستمزد توافقی با قرارداد خواهد بود.

***

بر ا‌ثر فشارهای مداوم داخلی و بین‌المللی در زمینه‌ی تولید فیلتر سیگار مستعمل به خودكفایی رسیده‌ایم.

***

این كار بچه‌های چلچراغ هم جالب است. ندیده بودم: شكایت از صدام گردآوری می‌شود.

***

هر چند موج احساسی و تب گذرا كه از تبعات «ناسيوناليسم منفی و شعاری» است، چیزی است بی‌فایده‌ كه معمولاً دامنگیر ما ایرانیان می‌شود و هر چند كاش برای همه‌ی كارها مخصوصاً پشت و پناه هم بودن و یاری به همدیگر این‌گونه همراه و متفق بودیم (كه نیستیم) اما این هم چند جمله محض جلوگیری از تحریف تاریخ و محض رضای رانكینگ گوگل:

- تو خجالت نمی‌كشی به خلیج فارس می‌گی خليج العربي؟

- خليج العربي خر است.

- یكی رو به خاورمیانه راه نمی‌دادن سراغ Arabian gulf رو می‌گرفت.

- يه نفر رفت خليج العربي براي ماهيگيري، بر خورد به ارور 404 گوگل، كلی خجالت كشید.

- تاريخ مي‌گويد اگر شاهنشاه عاری‌از‌مهر، بحرين را به ثمن بخس از دامان مام ميهن جر نداده بود، حالا اين طور نمی‌شد كه به خليج فارس بگويند خليج العربي!

- خداوند كشور را از دروغ و قحطی و از دلقك‌هایی نظير فتح‌الله خالقی یزدی محفوظ بدارد. حالا این چه ربطی به خليج العربي داشت خودتان پيدا كنيد.

***

آديوس تا بعد...

روزی صدامی بود

2004-11-20T19:12:00.000-12:00

روايتی طنزگونه از ظهور و سقوط صدام

(قسمت اول)

دورخيزی به جای مقدمه:

وقتی چند سال پيش زندگی‌نامه صدام را می‌نوشتم هيچ فكر نمی‌كردم روزی آن را به زبان طنز هم بنويسم. اين كار را مديون پيشنهاد خانم رويا صدر هستم كه فكر اوليه‌ی نوشتن وقايع تاريخی را به زبان طنز به من داد. از ايشان ممنونم.

خاصيت وب اين است كه به خاطر طيف سنی جوان، از زبان طنز يا نوشتارهای محاوره‌ای و جوان‌پسند بيشتر استقبال می‌شود. الان محدوده‌ی سنی جوان به سال‌هايی رسيده كه بسياری از آنان جنگ و حتی بمباران‌ شهرها را نديده‌اند و لزوم آگاهی از گذشته‌ای كه زندگی فعلی آنان را نيز تحت تاثير قرار داده ضروری به نظر می‌رسد. از اين نظر با جوانان بايد به زبان جوانان حرف زد. به همين دليل، مطالعه‌ی اين مطلب چند فايده برای خواننده دارد:

1- رغبت برای خواندن مطلب طنز تاريخی بيشتر است و سعی شده كلياتی از رويدادهای تاريخی به صورت ساده برای همگان (پالپ‌فيكشن!) نوشته شود. روايت‌ها نيز هر چند در جاهايی زبان طنز دارد اما با استناد به مراجع مختلف، صحت دارد و سعی شده اصل ماجراها به واقعيت نزديك باشد. هر چند روايت زندگی فردی كه چند دهه حكومت خون و وحشت او ، ويرانی و كشتار بسيار به بار آورد و ميليون‌ها نفر را به كام مرگ فرستاد، با زبان طنز بسيار دشوار است.

2 - خلاصه‌ی مختصر و مفيد و كاملی از زندگی‌نامه‌ی صدام و تاريخ معاصر عراق و تاريخ جنگ عليه ايران و جنگ كويت و جنگ اخير و علل آنها را بدون جستجو و وقت زياد می‌توانيد ياد بگيريد و صدامولوژی شما قوی می‌شود! همين مطلب ريزه ميزه خودش نتيجه‌ی پنج سال مطالعه (فقط درباره زندگی صدام) و بهره‌گيری از ده‌ها منبع و نشريه به زبان‌های فارسی، كردی، انگليسی و عربی است و انصاف خواهيد داد كه روی آن زحمت كشيده شده است. اگر جاهايی به نظر خطا داشت، به دليل تعدد روايات است كه سعی كرده‌ام كلياتی از روايات مشترك را به دست بياورم و اگر كسی روی يك موضوع خاص تعصب داشت بايد پيش از آن به واقعيت‌های تاريخی نگاه كند.

3 – و مهم‌تر از همه، مسأله فقط صدام نيست بلكه علل ظهور و سقوط يك ديكتاتور خودش بحث مهمی است كه به گذشته و آينده‌ی همه‌ی انسان‌ها مربوط است. چرا ملت‌ها تمايل به دمكراسی دارند اما اجازه می‌دهند كه يك نفر يا گروه خاصی جان و مال آنها را در دست داشته باشد؟ برای پاسخ به اين سؤال اول بايد تاريخ و گذشته‌ی آن ملت را بدانيم و بعد قضيه‌ی «جغرافيا» كه عامل بی‌‌رحم و بسيار مهمی است و از طرف ديگر تحولات جهانی اين اصل را به وجود آورده كه كوچك‌ترين تحول در ساختار حكومت كشورها بر كشورهای مجاور تاثير می‌گذارد و بايد همگی از آن شناخت داشته باشيم. ماجراهای بسياری جالب و خواندنی و البته پيچيده به زبان ساده و مختصر نوشته شده تا خواننده ترغيب به خواندن و آگاهی از تاريخ شود. من احساس خوبی با نوشتن اينها و كسب آگاهی به دست آوردم و خواستم اين احساس را با شما قسمت كنم.

4 – بعضی جاها و سايت‌ها بود كه می‌توانستم به آنها به عنوان اشاره در اين مطلب لينك بدهم اما ديدم شايد به درد چاپ مكتوب در جايی هم بخورد. پس در هر دو صورت وبی و مكتوب قابل استفاده است و در هر دو صورت هم اگر كسی خواست استفاده يا نقل قول كند، بالاغيرتاً از نويسنده اجازت حاصل فرمايد! لينكيدن ممدوح و موجب امتنان است.

اين زندگی‌نامه از تولد صدام تا سقوط وی در سال گذشته را شامل می‌شود كه به دليل طولانی بودن و جلوگيری از سنگين شدن صفحه هر بار كه فرصت كنم بخش‌هايی از آن را خواهم گذاشت و در پايان فايل PDF آن به طور كامل خواهد آمد. اين بود دورخيز من.

صدام در: ( 1947 پايان تخم‌مرغ‌دزدی)

دهه 50 (لات محلات بغداد)

1960 تكريت (تروريست حزب بعث)

1963 (بغداد پس از بازگشت از مصر)

* به ياد كودكانی كه خواب‌شان را نعره‌ی بمب‌ها و موشك‌های صدام آشفت و هرگز بزرگ نشدند...

تولد يك عقرب

يكی بود هيچكی نبود. روزی روزگاری دهی بود به نام «العوجه» دور و بر تكريت در 150 كيلومتری شمال بغداد كه همه‌ی مردمش كپرنشين و قشرآسيب‌پذير و مشمول سوبسيد بودند. خود العوجه هم صد سال سياه، گرگ بيابانی هيچی گذارش به آنجا نمی‌افتاد، شغال هم رغبت نمی‌كرد آنجا بلولد. اما اتفاقی در آنجا افتاد كه باعث شد اين ده‌كوره‌ی فكستنی سری توی سرها و نقشه‌ها دربياورد. مردم فقير بيچاره‌ و بی‌سواد العوجه به طور خاص و اهالی تكريت به طور عام، روح‌شان خبردار نبود كه اين همه استعداد وزير و وكيل و ژنرال شدن دارند اما اين اتفاق سال‌ها بعد معلوم كرد كه «حسين المجيد» العوجه‌ای چه بركتی را برايشان به ارمغان آورده و چه كاردستی مشتركی با «صبحه طلفاح» ساخته است.

روزی از روزهای سال 1936حسين المجيد در نخلستان دراز كشيده و لنگش را به نخلی تكيه داده و ياحبيبی نورعينی می‌خواند كه «صبحه» يا همان «صباح» زنش به او خبر داد كه باردار است. البته اگر می‌دانست چه دسته گلی تحويل جامعه‌ی بشريت می‌دهد احتمالاً می‌گفت ماردار است. بگذريم... حسين‌المجيد خوشبختانه يا متاسفانه موفق نشد كاردستی‌اش را ببيند و قبل از به دنيا آمدن بچه، ريق رحمت را سر كشيد و به روايتی صبحه و صدام را ول كرد. بعد از چند ماه احتمالاً 28 آوريل 1937 صبحه خانم يك پسر زاييد: پسر پسر حلوا من ‌العسل! اين روز نامعلوم را (كه می‌گويند 1939 درست‌تر است) بعداً روز تولد صدام و روز ملی اعلام كردند. انگار خيلی تحفه بوده. يك روايت خاله‌زنكی هم می‌گويد كه دوره‌گردی يهودی با صبحه خانم، خاك‌بازی...نه خاك ‌تو سری می‌كنند و بعد صبحه باردار می‌شود و پدر و برادران او برخلاف رسم قبايل عرب مبنی بر بی‌ناموسی و كشتن اين گونه زن‌ها، او را به عقد حسين‌المجيد كه منگل و عقب‌مانده‌ی ذهنی بوده در می‌آورند و قبل از به دنيا آمدن بچه، حسين‌المجيد را نفله‌ می‌كنند. والله اعلم.

صبحه خانم يك برادر كِنِِسِ بدعنقِ پاچه‌ورماليده داشت به نام« خيرالله طلفاح» كه يك معلم مدرسه و آلمانوفيل خفنی بود و در ضديت با انگليس روی دست دائی‌جان ناپلئون زده بود. او در دوره‌ی قدرت خواهرزاده‌اش، شهردار بغداد شد و اين شهر را حسابی چاپيد و يكی از ثروتمندان عراق شد. طوری كه صدای همه درآمد و صدام مجبور شد اين دايی‌جان شهردار طمع‌كار را بردارد. اين دايی خيرالله كه تربيت صدام را به عهده گرفت، معتقد بود چيزهايی در دنيا هستند كه بايد نابود بشوند مثل: ايرانی‌ها، ‌‌ يهودی‌ها و مگس‌‌ها. حالا خودش چه پشه‌ی موذی و مردم‌آزاری بود، بماند. اصولاً طايفه‌ی صدام همه را جز خودشان حشره می‌ناميدند و به همين دليل به كارخانجات حشره‌كش علاقه‌ی وافری داشتند كه استفاده‌ی آن را بعداً خواهيم ديد.

روايت است كه خيرالله طلفاح وقتی بچه‌ی خواهرش را بغل گرفت پسرك مثل گربه‌ی هار چنگ انداخت و سبيل دائيش را كند و فغان از دايی خيرالله درآمد: ابوالكلب پدرسوخته... از آن روز چون پسرك قصه‌ی ما زياد به اين و آن صدمه می‌زد نامش را گذاشتند: صدام كه البته می‌گويند نام يك اسب هم بود و روايت درست‌تر اين است كه چون بارها صبحه می‌خواسته او را سقط كند و نمی‌شد و غير قابل صدمه بود، اسمش را گذاشتند صدام (شايد برای اين بود كه اين همه ملت عراق ده‌ها سال زور زدند و سقط نشد) اين گونه بود كه صدام حلوا من العسل به دنيا آمد. در اينجا ما ادعای خيلی‌ها را كه می گويند صدام عجب بی‌پدرمادری است، رد كرديم و ثابت كرديم كه نخير پدر مادر داشته و همين‌طور از جلبك و آميب به دنيا نيامده. البته صدام بعدها برای خودش يك شجره‌نامه‌ی تقلبی ساخت كه نسب او را با چند پشتك و وارو به پيامبر اسلام می‌رساند!

صبحه خانم پس از مرگ يا نفله شدن حسين‌المجيد، از داغ دوری و فراق او شوهر اختيار نمود و صدام‌جان شد ناپدری‌دار كه اسمش «ابراهيم حسن» و مردی بی‌سواد و نخراشيده و خشن بود. اين ناپدری نامهربان كه اصولاً روان‌شناسی تربيت كودك نخوانده بود و هيچ اعتقادی به پداگوژی و اداهای تيتيش مامانی ماكارنكو نداشت، انواع و اقسام شكنجه‌ها و كتك‌ها را بر سر صدامك طفل معصوم می‌آورد و صبح‌ها با فحش و فضيحت و اردنگی او را برای چرای گوسفندان می‌فرستاد و حتی چند بار او را وادار كرده بود كه مرغ و خروس و گوسفند همسايه‌ها را بدزد. (چه بسا همان‌ها كه مچش را گرفته و گوشش را كشيده بودند سال‌ها بعد مسموم يا اعدام شدند كه البته اتفاقی بوده!) بله صدامك هر روز يك دست كتك مفصل از آن مردك گنده‌بك می‌خورد و شايد از همان جا بود كه در دلش آرزو ‌كرد يك روز انتقامش را از اين مردك هاف‌هافوی لاشی لندهور بوگندو و به طور كلی «محيط اطراف» بگيرد. وقتی پسردائيش «عدنان خيرالله» به مدرسه رفت، صدام نيز دوست داشت مثل او به مدرسه برود اما ناپدری‌اش به او اجازه نداد و صدام بعد از ده سالگی موفق شد به مدرسه برود و مدرسه او در محل زندگی دايی خيرالله يعنی بغداد بود و بدين ترتيب صدامك ما شد بچه‌ی ناف بغداد.

فيصل اولين شاه عراق < فيصل دوم آخرين شاه عراق < نوری سعيد

سرزمين رافدين، سرزمين كودتاها

خوب است قبل از اين كه ادامه ماجرای صدام را پی بگيريم، بدانيم اين همه می‌گوييم عراق عراق و فكر می‌كنيم برای خودش شهری است اصلاً عراق كجاست؟ افسانه‌های هزار و يكشب و خليفه‌ی عباسی و علی‌بابا و چهل دزد بغداد را ول كنيد، اين مهم است.

تا يك قرن پيش منطقه‌ای به نام عراق جزيی از سرزمين حاصلخيز بين‌النهرين بود اما اصلاً كشوری به نام عراق وجود نداشت. عراق در سال 1916 به وجود آمد. وقتی امپراتوری عثمانی در جنگ جهانی اول قيمه قيمه و مثل جگر زليخا شد و پاشاها و افندی‌ها مضمحل شدند، انگليس و فرانسه يعنی فاتحان جنگ نشستند به بخور بخور غنائم و ماترك امپراتوری عثمانی مادرمرده‌ی تيكه پاره شده. در قرارداد «سايكس پيكو» در 1916 اينها آمدند و عثمانی را مثل يك كيك با چاقوی نامريی و به صورت هردمبيل تقسيم كردند به كشورهای مختلف مثل تركيه و سوريه و عربستان و كويت و اردن و عراق تا ديگر امپراتوری گودزيلای عثمانی احيا نشود. خود عراق از سه منطقه‌ی موصل و بغداد و بصره تشكيل شده بود و غير از مرز با ايران بقيه‌ی اين مرزها همه مصنوعی و ساخته‌ی قرارداد سايكس- پيكو بود. البته قبلاً انگلستان مقدمات تجزيه‌ی عثمانی از درون را با حركت‌هايی نظير «انقلاب عربی» كه توسط «لارنس عربستان» هدايت می‌شد، انجام داده بود.

اين تقسيم‌بندی هردمبيل توأم با موذی‌گری مخصوصاً تقسيم‌بندی بين تركيه و عراق در مناطقی كه كردها زندگی می‌كردند مشكلات و مصيبت‌های بسياری پيش آورد كه سال‌ها بعد شورش‌ها و قيام‌های بسياری عليه حكومت‌های ترك و عرب دو كشور به وجود آورد و در نهايت موجب جنگ عليه ايران و كويت شد. بسياری از مناطق كردنشين همگی طبق اسناد و نقشه‌ها متعلق به امپراتوری ايران بود و اولين بار در جنگ چالدران (1514 ميلادی) بخش بزرگی از كردستان به دليل ضعف صفوی‌ها كه مشغول دود منقل و شراب و كباب بودند، از ايران جدا شد و تحت سيطره‌ی عثمانی‌ها در آمد. بار دوم در سال 1555 عثمانيان بر صفويان پيروز شدند و جداسازی اين بخش از ايران را نيز سلطان‌سليم عثمانی بر شاه طهماسب اول صفوی تحميل نمود كه در سال 1693 اين جداسازی در پيمانی موسوم به «پيمان زهاب» رسميت يافته و مرز دو كشور ايران و عثمانی را مشخص نمود و بخش‌های بزرگی از كردستان برای هميشه از ايران جدا شد و بار سوم در قرارداد سايكس-پيكو كردستان خارج از ايران دوباره به سه پاره عراق، تركيه و سوريه تقسيم شد كه اينها در قرن معاصر تأثيرات بسيار بدی روی منطقه گذاشت.

كينه‌ی دولت‌های عرب ‌و ترك‌ با كردها از آنجا آغاز شد و حركت‌هايی به نام ناسيوناليسم كرد هم شكل گرفت كه در نوع افراطی آن به دشمنی و بدبينی شديد عليه ملت‌های همجوار مبدل شد و بعدها به ايران يعنی موطن اصلی كردها هم سرايت كرد. كردها در سال 1920 نمايندگانی به «سِوِر» فرستادند تا بخش تركيه و عراق كه همه كرد بودند به جای تبعيت از دو دولت يك دولت مستقل داشته باشد. اما انگار حكم ملكه‌ی عجوزه‌ی انگلستان حكم خدا بود و نمی‌شد در كار خدا دخالت كرد و مرزها را تغيير داد. اين كار بعدها باعث دردسرهای بسياری برای منطقه شد. كردها هم ديدند يا انگليسی و فرانسه‌شان خوب نبوده يا آنها كردی‌شان خوب نبوده يا نخير اصلاً گوش نمی‌كنند. بله گوش نمی‌كردند. پس آنها هم رگ كردی‌شان گل كرد و به رهبری «شيخ محمود برزنجی» در سليمانيه اعلام استقلال كردند اما انگليسی‌ها خاك كردستان را با بمباران‌ صدها شهر و روستا شخم زدند و هزاران نفر را كشتند و قيام شيخ محمود را سركوب كردند. پيش‌تر از آن پاشاهای عثمانی كه می‌خواستند امپراتوری «توران بزرگ» را ايجاد كنند، قيام شيخ عبيدالله شمدينانی را در همين رابطه خفه كرده و هنگام جنگ جهانی هم از دست‌شان در رفت و ميليون‌ها نفر ارمنی و كرد را اشتباهی قتل‌عام كردند و عده‌ی ديگری را هم ناخواسته دار زدند و تعداد زيادی را هم به طور غيرعمد سر بريدند و قضيه‌ی كرد به همين خوبی و خوشی و مسالمت در عثمانی حل شده بود و پس از آن در سال 1924 حكومت تركيه‌ی جيغيلی هم قيام شيخ سعيد پيران را به همان نحو آبا و اجداد عثمانی‌شان حل و فصل كرد!

بله اين جور شد كه انگليس و فرانسه ديدند اين تيكه كيك، صاحبی شاهی پادشاهی چيزی می‌خواهد. در نتيجه دست يك بنده خدايی به نام «فيصل» را گرفتند و گذاشتند روی تخت و فيصل شد «ملك فيصل» شاه عراق و در 1932 تازه عراق دندان درآورد و شد كشورعراق و از تحت‌الحمايه بودن انگلستان در آمد و استقلال پيدا كرد.

آن دورترها در سرزمين ابوالهول و اهرام، در سال 1952 يك سرهنگ مصری به نام «جمال عبدالناصر» با كودتايی زد و رژيم سلطنتی چندهزار ساله‌ی مصر را برانداخت و خودش شد رييس جمهور و چند سال بعد كانال سوئز را هم ملی كرد و در كل دنيای عرب محبوب شد و اعراب بيشتر مناطق شروع كردند به انواع و اقسام سازمان و حزب ساختن تحت عنوان ناسيوناليسم عرب و با تقليد از عبدالناصر و برانداختن پادشاهانشان. حالا برنينداز كی بر بينداز. فرانسه و انگلستان و اسرائيل تازه تأسيس هم كه كلی دمق شده بودند دور از چشم آمريكا و شوروی و به صورت خودسرانه به مصر حمله كردند و مصر با پشتيبانی دنيای اعراب آنها را شكست داد و عبدالناصر شد قهرمان جهان عرب.

عراقی‌ها هم ديدند چه كم دارند از مردم مصر؟ آنها هم يك سرهنگی داشتند به نام «عبدالكريم قاسم» كه او هم در شب چهارده ژوئيه 1958 پس از يك كودتای پر از خين و خين‌ريزی زد و «نوری سعيد» نخست‌وزير وقت و «ملك فيصل دوم» نگون‌بخت را نگون‌سار كرد كه همه‌شان را در حين كودتا تكه‌تكه كردند و عراقی كه هنوز سيسمونی تولد و پادشاهيش خشك نشده بود شد جمهوریة العربی العراقيه!

عبدالكريم قاسم < عبدالسلام عارف

قاسم را بكشيد

اما راويان اخبار و طوطيان شكرشكن فضول حكايت می‌كنند كه اين كريم آقا برخلاف كودتايش و برخلاف تمام تبليغاتی كه عليه او می‌شد آدم - به نسبت- خوبی بود و به قول امروزی حسن‌نيت داشت و اهل گفتمان بود. او عراق را از «پيمان بغداد» خارج كرد و قرارداد كمك نظامی آمريكا را لغو كرد. آمريكا هم كه فاتح جنگ جهانی دوم و آقای جديد دنيا بود، به همين دليل بدجوری با او دشمن شد و حتی عوامل سيا دستمال مسمومی برايش فرستادند كه از آن جان به در برد (مثل سيگار برگ‌های بمبی كه برای فيدل كاسترو می‌فرستادند) جنگ سرد بود و جنگ، سرد و گرمش فرقی نمی‌كند. قاسم از كمونيست‌ها حمايت می كرد و اين برای آمريكايی‌ها ناگوار بود. قاسم سعی می‌كرد عراق را از آن وضعيت آشفته و هركی هركی طوری نجات دهد اما نمی‌شد. چون كردها در شمال و عرب‌های سنی در مركز و عرب‌های شيعه در جنوب به اضافه‌ی صدها قبيله هر كدام ساز خودشان را می‌زدند (كه هنوز هم همين طور است. بعد نام هندوستان به سرزمين هفتاد و دو ملت در رفته!). او از «ملا مصطفی بارزانی» كه يازده سال در مسكو در حال تبعيد به سر می‌برد دعوت كرد تا مساله‌ی كردها را حل كنند. اما مساله نه تنها حل نشد بلكه حتی زد و دهن صورت‌مساله را هم سرويس كرد. يعنی كردها و قاسم از در دشمنی با هم درآمدند و دوباره ميانه‌ی كردها و دولت عراق شكرآب شد و جنگ خونين ديگری در 1961 درگرفت.

يكی از زيردستان قاسم به نام «عبدالسلام عارف» كه شيفته‌ی پان‌عربيسم و «جمهوری متحد عربی» بود با او لج افتاد و البته عبدالناصر هم از لجاجت قاسم چموش لجش گرفته بود و گاهی نيشی به او می‌زد. قاسم نمی‌خواست به موج پان‌عربيسم و رهبريت مصر دربيايد و شعارش «عراق برای عراقی‌ها» بود (اين شعار شما را ياد چيزی نمی‌اندازد!؟) پس توطئه‌ها و آشوب‌ها و نفاق‌های فراوانی عليه قاسم تدارك ديده شد و ده‌ها بار به جانش سوءقصد شد. از جمله توطئه‌ها عليه قاسم طرح ترور او يك سال پس از كودتا و در اكتبر 1959 بود كه توسط حزب تازه تأسيس بعث طرح‌ريزی شد و صدامك تازه سيبيلوی ما هم كه عضو حزب بعث شده بود و شايستگی خودش را در 19 سالگی و در قتل‌عام كمونيست‌ها توسط حزب بعث - كه از دشمنان سرسخت هم بودند - با قتل كمونيستی از طرفداران قاسم در تكريت (كه اتفاقاً دايی‌اش هم بود!) به اثبات رسانده بود جزو دار و دسته‌ی ترور بود. اين دو سه تكه خيلی ‌نفس‌گير شد ولی لازم بود تا برسيم به اين كه اصلاً بعث چيست و قسمت هيجان‌انگيز ماجرا يعنی جايی كه صدام وارد می‌شود.

<<< ادامه دارد

جایی كه مورچگان سبز، خواب‌های مینیمال می‌بینند

2004-11-08T01:15:00.000-12:00

درباره ادبیات مینیمالیستی آن‌لاین

«كاریكلماتور» واژه‌ی ابداعی مرحوم پرویز شاپور است. جملات قصار طنزآمیزی كه در بطن خود به یك رویداد بعضاً باورنكردنی و اغراق‌آمیز و طنزآمیز اشاره می‌كنند كه معمولاً بازی با واژگان و افعال و «قلب معنی» است.

Minimal«مینیمال» داستان خیلی خیلی كوتاه Shortest Story یا ! Short Short Storyیا «داستانك» است كه دارای سه ركن «شروع، بدنه و پایان» و به اصطلاح گره‌افكنی و نقطه‌عطف و گره‌گشایی منطقی باشد. در ادبیات معاصر به چنین داستان‌هایی و به اصطلاح ادبیات مینیمالیستی، ۵۵ fiction یا داستان‌های 55 كلمه‌ای هم می‌گویند كه البته برخلاف ظاهر، كار بسیار مشكلی است. «مینیمال» لزوماً طنز نیست اما ادبیات اینترنتی سال‌های اخیر، مینیمال را با طنز مترادف كرده است. ما بلاگرها همه‌ی اینها را (اعم از مطابیه، فكاهه، جوك یا لطیفه، هزل و هجو و بذله و كاریكلماتور) - به خطا - مینیمال می‌نامیم كه البته همه‌ی این مقولات متفاوت است. پس اگر اینجا مجموعاً آنها را مینیمال می‌نامم دلخور نشوید!

توجه به ادبیات مینیمالیستی آن‌لاین به دلیل ذات پرتب و تاب و شتابنده‌ی اینترنت و مسأله‌ی زمان، از مهم‌ترین دلایل گرایش به ایجاز و خلاصه‌نویسی است مانند تفاوت مشهور رباعی و مثنوی و یا فیلم كوتاه و بلند یا مثلاً رويكرد به كمیك‌استریپ‌ها و اخبار شصت ثانیه‌ای كه نتیجه‌ی زندگی پرشتاب در عصر ماشین و لزوم به دست آوردن اطلاعات و خبر و پیام‌رسانی در زمانی كوتاه است. به عنوان نمونه شعر زیر كه یكی از كوتاه‌ترین اشعار نو فارسی است بدون هیچ زائده‌ای مقصود گوینده را می‌رساند:

غربت

غروب

آه!

یا نمونه‌ی یك مینیمال فوق‌العاده با طنزی سیاه، داستانكی است از Alan.E.Mayer با عنوان بدشانسی:

Bad Luck

I awoke to searing pain all over my body. I opened my eyes and saw a nurse standing by my bed.

"Mr. Fujima" she said. "you were lucky to have survived the bombing of Hiroshima two days ago. But you're safe now here in this hospital"

Weakly, I asked: "were am I"?

"Nagasaki", she said.

یا نمونه‌ی یك كاریكلماتور جالب:

But I'm not so think as you drunk I am.

من اون‌قدرام كه تو مست می‌كنی، فكر نیستم.

حالا كه برای تمرین و یادگیری خودم زده‌ام به تیریپ انگلیسی، این را هم یادآوری كنم كه من و دانشمندان بزرگ عقيده‌ داريم(!) كه بهترین واژه برای ترجمه‌ی «طنز» در زبان انگلیسی Irony است كه اكثراً واژه‌هایی مثل Humour (فكاهه) و Satire (هجو) را به كار می‌برند اما هیچ كدام Irony نمی‌شود!

این هم نمونه چند مینیمال دیگر از همین وبلاگ:

= بوش

- یعنی ما باید دوباره بوشو تحمل كنیم؟

- آره دیگه بازم چهار سال انتخاب شد.

- اونو نمی‌گم. بوی جوراباتو می‌گم كه كندی.

= از دفترچه خاطرات یك زندانی

من بدو پاسبون بدو. من بدو پاسبون بدو. من بدو پاسبون بدو. ولی اون بهتر می‌دوید.

= از دفترچه خاطرات یك الكلی

در می‌چرخید. دیوار می‌چرخید. كوچه می‌چرخید. خیابون می‌چرخید. شهر می‌چرخید. رفتم میدون شهر همین كه خونه‌م اومد برم تو.

= از دفترچه خاطرات یك بوكسور

هوك چپ، هوك راست، آپركات... چشامو بسته بودم و همین جور می‌زدم، آی می‌زدم، آی می‌زدم. چشامو كه باز كردم دیدم مرتیكه گوشه‌ی رینگ افتاده بود از خنده داشت ریسه می‌رفت. داور چرا زمین افتاده بود یادم نمیاد.

= كله‌پزی

یك نفر عقل درست و حسابی نداشت. اما پول درست و حسابی داشت. رفت شد كله‏پز؛ مال و منالی به هم زد. یك نفر عقل درست و حسابی داشت اما پول نداشت. رفت كلی زحمت كشید، كنكور قبول شد، درس خواند، دانشجو شد، مدرك گرفت بعد بیكار شد. برای گذران زندگی رفت شد شاگرد كله‏پز. بعد كلی دیگر زحمت كشید و دوندگی كرد تا وام خوداشتغالی گرفت و شد كله‏پز.

و نمونه چند كاریكلماتور قدیمی از همین وبلاگ:

= نویسنده‏ای آن‏قدر خودش را سانسور كرد تا ناپدید شد.

=نرگس دلش خیلی گرفته بود. آن روز اولین روزی بود كه از داوودی جدا شده بود. می‏گفتند این دو با هم نمی‏ساختند. اما خودش عقیده داشت همه‏اش تقصیر این زبان مادر شوهر است.

=به یك معتادی گفتند خیلی تابلویی. رفت موزه‏ی لوور خودش را بفروشد.

=چون می‏خواستم فردا بیدار نشوم، یك بمب ساعتی كوك كردم و بالای تخت گذاشتم.

=مأموران امداد آتش‏نشانی، برای مردی كه از ته دل می‏خندید، طناب انداختند تا بالا بیاید.

=نمی‏دانیم چرا این واحد شهرداری ما هر چه رفتگر می‏فرستد تا حالا برنگشته‏اند. یك مشت زباله‏ی اتمی كه این قدر دست‏دست كردن ندارد.

=سیاست همچون دریایی باشكوه و وسیع و پهناور و ژرف است. گاهی حال آدم را به هم می‏زند.

=هاپشه... صبر آمد. هاپشه، هاپشه... جخت شد. هاپشه، هاپشه، هاپشه... سرما خوردی. هاپشه، هاپشه، هاپشه، هاپشه... چهار بار صبر كردی، دو بار جخت شد، جمعاً بدجوری سرما خوردی.

=خیلی خجالت كشیدم. همین روزها نمایشگاه می‏زنم بیایید تماشا.

=وقتی پست بالاتری به او دادند، با چتر نجات سر كار رفت.

=هی گفتن این آقا حرف ندارد. هی گفتن حرف ندارد. ما هم ساده، به او رأی دادیم رفت مجلس. دیدیم واقعاً حرف ندارد. همین جور صم و بكم نشسته. بله واقعاَ حرف ندارد.

=این آقا چون خیلی هوادار مردم بود، رفت آپاراتی باز كرد.

=خانوم برای میهمان‏هایش سنگ تمام گذاشت. تمام دندان میهمان‏ها ریخت.

=جوانی كه آرزوهایش بر باد رفته بود، از سازمان هواشناسی شكایت كرد.

تو این مایه‌ها:

:: براده‌های مغزی2: رستاخیز مینیمال‌ها

:: مینی‌تفكرات یا براده‌های مغزی سه سوته

:: خرده‌فرمایشاتی دیگر

::‌ خرده فرمایشات بلاگری كه دیر آپدیت می‌كند

براده‌های مغزی 2: رستاخیز مینیمال‌ها

2004-10-31T20:26:00.000-12:00

= تراژدی مكفس

ما بودیم و یه جفت كفش كهنه‌ی آگنس. با خطوط هوایی ایرلاین اكسپرس، رفتیم زندگی كنیم تو لس‌آنجلس. تو هواپیما مهمونداره فكر كرد عربیم، گفت: اجلس! مام تیریپ عربی واسه‌ش اومدیم كه: چاكریم، مخلص. كی گفته ما شدیم نماینده‌ی مجلس؟ مارو چه به این حرفای رطب و یابس. ما بچه‌ی بازاریم و اهل بیزنس. القصه رسیدیم به خاك پاك لس‌آنجلس. ولی پولمون ته كشید اونجا شدیم هام‌لس. از بيخ و بن شديم مفلس مفلس. زندگی نگو، تراژدی مكبث. ای لعنت به این روزگار ناكس. خلاصه گیر كردیم تو گل، مث خر قبرس. نه كه ناخوش احوال بودیم، سینه‌مون هم می‌كرد خس خس. هزار جور مرض و درد پا و نقرس. گفتن برا نون در آوردن برو به این آدرس. مام سوار اتوبوس شدیم فس‌فس. تو اتوبوس نشسته بودیم همین جور دپرس. مسافر ریخت تو همگی شدیم كمپرس... بعدشم خدافس!

= ماشین مشدحسن

- الو؟ سلام آقای دكتر. من چند روزیه بدجوری روغن‌سوزی دارم. اصلاً از سرفه‌هام معلومه. وقتی وایمیسم این دیفرانسیلم همچی درد می‌كنه كه نگو. یه مدتیه گلاب به روتون آب و روغن قاطی می‌كنم. یكی باید منو هل بده وگه‌نه اصلاً نای راه رفتنم ندارم. دنده‌هامم بدجور به غیژ غیژ افتاده، یاتاقانم خوردگی داره. حوصله‌ی هیشكی رو ندارم. رادیاتم جوش می‌آره. اصلاً اوضاعم خیط خیطه آقای دكتر. چیكار كنم؟

- ببخشین شما مكانیك هستین؟

- نخیر من خود ماشین هستم.

= كامپیوطویله

- كامپیوترتون كرم داره.

- بله!؟

- عرض كردم كرم داره یعنی Worm. این برنامه‌هایی هم كه نصب كردین همش باگ داره.

- باگ؟

- بله Bug یعنی حشره. تازه بیشترشونم ویروسیه.

- یه باركی بگو كامپیوتر نیست مستراحه.

- حالا خوبیش اینه اسب تروا نداشت وگه‌نه می‌گفتین طویله‌س.

= رفع خستگی

- می‌خوام برای رفع خستگی برم تا جزایر هاوایی.

- تو كه همیشه شنگولی. كجا خسته‌ شدی؟

- خب اگه بخوام برم تا جزایر هاوایی كه خسته میشم.

- ...!... خسته نباشی.

= درد

- این یعنی چی هی میگن مرفه بی‌درد؟ مگه مرفه بادرد هم داریم؟

- بله مثلاً روی یك مبل راحتی لمیده باشی كه فنراش سیخونكی زده باشه بیرون.

= چشم‌هایش

پیوند ما در آن صبح سرد پاییزی اتفاق افتاد. آری آن روز، پاییز زندگی من بود. نمی‌دانستم تو مرا خراب خواهی كرد. نگاهت چنان من را به دنبال خود كشید كه بی‌اختیار مفتون چشم‌هایت شدم. چشم در چشم هم دوختیم و من در امتداد چشم‌هایت ویران شدم. آن روز سرد پاییزی، آن نگاه تو از میان ابرهای غلیظ، نزدیك بود زندگی‌ام را به تباهی بكشاند. نمی‌دانم، نمی‌دانم... همین را می‌دانم كه دیگر از تو بیزارم كله‌پاچه‌ی مسموم.

= خوره

- در زندگی زخم‌هایی هست كه همچون خوره روح را در انزوا می‌تراشد و می‌خورد...

- اینو یه جایی شنیدم نمی‌دونم كجا...

- از خودمه.

- ای وای آقای صادق هدایت، ببخشین نشناختمتون.

= آكوستیك

محتاط آن است كه دیوارهای دستشویی واقع در هال خانه‌اش را با شانه‌ی تخم‌مرغ بپوشاند.

= تو منو درك می‌كنی

عزیزم! آه عزیزم! خیلی متاسفم كه تو سیگار رو دست من دیدی. باور كن نمی‌خواستم تو بفهمی سیگار می‌كشم به خاطر این كه ناراحت نشی. ببین... می‌دونم كه تو ... تو درك می‌كنی. تو زن خوب و فهمیده‌ای هستی. ببین من بهش نیاز دارم اصلاً بعد از ترك اعتیاد مجبورم سیگار بشم. تو كه منو درك می‌كنی؟ خودم می‌دونم بده ولی رفیق بد تو زندان منو معتاد كرد. چاره‌ای نداشتم. بعد از شبی كه رفتیم سرقت، یكی رو مجبور شدم بكشم. بعدش افتادم زندان. باور كن اصلاً نمی‌خواستم تو ناراحت بشی... می‌دونم كه درك می‌كنی. اعدامم اومده بود مجبور شدم فرار كنم. كار بدی كه نكردم. باید فرار می‌كردم. من فقط برای معالجه‌ی ایدزم به پول زیادی احتیاج داشتم. چند بار كلاه‌برداری كردم كه جور نشد. حتی زدم تو كار قاچاق مواد ولی جواب نداد. به خاطر همین رفتم دزدی. می‌دونم تو منو درك می‌كنی مث زن دومم نیستی كه سه تا بچه‌هامونو ورداشت و رفت... البته اون به خوبی تو نبود، منم مست می‌كردم كتكش می‌زدم. ولی تو رو هرگز...عزیزم! آه عزیزم!

= بی‌مصرف

كلیه‌ی ایرانی عضوی است از بدن او كه جهت فروش و مغز جهت فرار ساخته شده است. بدبخت طحال بی‌مصرف.

= ضامن

آقا ما رفتیم جنگ. گفتن ضامن نارنجكو می‌كشی تا سه می شمری بعد پرت می‌كنی. ضامنو كشیدیم. يك... دو... سه... شمردیم بعد پرت كردیم... لعنت به این گروهبان آموزش. مردك نگفت ضامنو بكشید و نارنجكو پرت كنید. مام ضامنو كشیدیم و پرت كردیم. بی‌پدر خیلی هم سفت بود. حالا سر همون، دو تا دست نداریم با نصف بدن.

= گخ

- كوشول موشول منی؟

- یه‌ها ها ها گیخخخ یاهه هه…

- ژیپول میپول منی؟

- گخ یه گخخخخخخ هاهاها…

- گوگول مگول منی؟

- هه هه هه گخخخخخخخ…

- آی آی آی... بی‌تربیت این شلوارو تازه خریده بودم. چرا اینو پوشك نكردین؟

= دگردیسی دانته‌ای

روزهای بهشت: ابی جون؟ فدات بشم چرا زحمت كشیدی من فقط خودتو می‌خوام هدیه می‌خوام چیكار. همین یه شاخه گل... به خدا همین یه شاخه گل برام یه دنیاآآآآآآآآآآ ارزش داره چون تو برای من آوردیش.

روزهای برزخ: ابراهیم؟ سالروز ازدواجمون غیر از گل چی می‌خوای بخری؟

روزهای دوزخ: هوی ابوالهول! مردای دیگه جیرینگ جیرنگ به پای زن‌هاشون طلا جواهر می‌ریزن. اون وخت توی گدا ورداشتی فقط گل برا من آوردی؟

= آمد نیامد

- اگه صد میلیون تومن داشتی چیكار می‌كردی؟

- نصفشو قرض می‌دادم به تو.

- جدی؟ آقا عجب دوست باسخاوتی هستی تو. ولی من لازم ندارم.

- ما كه با هم این حرفا رو نداریم. باشه لازمت می‌شه. هر وخت خواستم ازت می‌گیرم.

- نه به جان تو من اصلاٌ عادت دارم پول قرض بهم نمیاد.

- باشه حالا چه عجله‌ای داری ما كه با هم این حرفارو نداریم.

- نه به جان خودم نمیشه. اینم چك پنجاه میلیونش فردا برو بگیر.

- دستت درد نكنه ولی تعارف نمی‌كنم باشه حالا.

- نه قربونت برم خیلی لطف كردی. گفتم قرض بهم نمیاد.

از این قبیل:
:: مینی‌تفكرات یا براده‌های مغزی سه سوته
:: خرده‌فرمایشاتی دیگر

::‌ خرده فرمایشات بلاگری كه دیر آپدیت می‌كند

آیین‌نامه حمایت از حقوق كاربران اینترنت در ایران

2004-10-27T20:22:00.000-12:00

نه چنین آیین‌نامه‌ای وجود ندارد! ولی كاش وجود داشت. همه از زمان زين‌العابدين مراغه‌ای تا صادق زیباكلام می‌نالند كه در ایران قانون جا نیفتاده و قانون‌پذيری وجود ندارد. البته برداشت و منظور عوام از قانون، چیزی است كه به نفع خودشان باشد. اكثراً هم قانون و سياست را به اشتباه يكی می‌دانند. اينجا منظور نظم و هارمونی و عدالت و اعتدال است نه سياست. هر چند ذات اینترنت به دلیل پیچیدگی فنی و علمی و فرهنگی آن، مانند دیگر رسانه‌ها قانون‌پذیر نیست اما در عین بی‌نظمی یك نظم منطقی در آن وجود دارد كه اگر نبود، اینترنتی هم وجود نداشت. اگر خشت اول را كج بنهیم فردا پشیمانی بیشتری خواهیم داشت تا امروز.

شاید اگر اینها به اضافه پیشنهادها و موارد دوستان آن‌لاین گردآوری و تدوین می‌شد و به صورت طرحی پیشنهادی با نحوه‌ی اجرا، وزارت ارتباطات را متوجه‌ی انجام آن می‌كرد، عقلانیت و منافع بیشتری داشت. شاید هم خنده‌دار و اتوپیایی به نظر برسد یا این كه از نظر برخی اهمیتی نداشته باشد. بی‌اعتمادی به وزارت ارتباطات دلیل عمده‌ی این امر است اما وقتی در بسته باشد، لازم نیست خانه را خراب كرد می‌توان از راه‌های دیگر هم وارد شد و این هم خودش راهی است كه امتحان آن نه درد دارد نه خونريزی! مهم اين است كه چنين انديشه‌ای در وب منتشر شود. مطمئناٌ این همه پتیشن و طومار و لوگو و اداهای راديكالی منفرد، تاثیر گامی جمعی و غيراحساسی و بر اساس منطق و آینده‌نگری را نخواهد داشت. اینها تنها حاصل ذهن یك نفر است كه موافق و مخالف هم دارد اما وقتی یك میلیون نفر نظر بدهند، حتماً نظرات مشترك و منطقی بسیاری خواهند داشت. ما پول می‌دهيم، هزينه می‌كنيم و وقت می‌گذاريم و طبعاً به عنوان يك انسان حق داريم كه بابت اين هزينه‌ها كه سالانه ميلياردها تومان به حساب مخابرات می‌ريزيم از آنها خدمات درست‌تری در شأن خودمان بخواهيم. برخی چیزها كه به ذهن می‌رسد اینهاست:

- هر كاربر اینترنت برای آی اس پی‌ها یك مشتری محسوب می‌شود. بنابر این باید تحت حمایت و شمول قانون‌های مربوطه قرار گیرد. لذا كیفیت محصول خریداری شده از نظر سرعت، عدم قطع ارتباط و پاسخگویی به شكایات باید تضمین شده و مسؤول مستقیم آن شركت مخابرات ایران می‌باشد.

- شركت مخابرات ایران موظف است در صورت فیلتر یك سایت (فارسی‌زبان) ضمن درج ای‌میل رسمی خود در آن صفحه جهت پاسخگویی، دارنده یا مالك سایت را از علت فیلترینگ طی یك نامه یا ای‌میل رسمی و امضای مسؤول فیلترینگ یا هر كمیته‌ای كه اقدام به فیلترینگ نموده باخبر سازد. این علاوه بر پایبندی به اصول اخلاقی، قانون‌مندی خود مخابرات و حقانیت كمیته‌ی فیلترینگ را می‌رساند.

- شركت مخابرات ایران موظف است ضمن احترام به مشتریان و ارائه‌ی خطوطی فاقد اشكال و با سرعت مناسب، قانونمندی و رعایت قانون خود را اول اثبات كند.

- شركت مخابرات ایران موظف است با توجه به درآمدهای بسیار كلان خود نسبت به توسعه و تجهیز خطوط اتصال اینترنت در ایران و افزایش نقاط اتصال و پایین آوردن نرخ‌ها با توجه به وعده‌های داده شده‌ی وزیر ارتباطات در اسرع وقت اقدام نماید و خطوط پرسرعت را مطابق استانداردهای بین‌المللی توسعه دهد.

- وزارت ارتباطات موظف است با توجه به عقب‌ماندگی شدید در بخش تجارت الكترونیك و عدم استفاده از كارت‌های اعتباری طرحی فوری و سریع را جهت اجرای عملی آن ارائه دهد. این اقدام با توجه به توسعه‌ی اینترنت در ایران و افزایش كاربران اینترنتی در آینده حیاتی است.

- بنا بر قانون اساسی در زندگی و حریم خصوصی هیچ فردی نمی‌توان دخالت یا تفتیش نمود. بنابر این نگهداری سوابق كاربران در سرورها یا تجسس در نامه‌های شخصی آنان مغایر قانون اساسی است. وزارت ارتباطات موظف است در این زمینه غیر از موارد حاد امنیتی مطابق اصل برائت عمل نماید.

- وزارت ارتباطات مكلف است در خصوص جرائم رایانه‌ای كه مستقیماً متوجه كاربران اینترنت است نظیر افشای اطلاعات شخصی و حریم خصوصی زندگی، هك و تخریب سایت‌ها و دیگر مواردی كه در پیش‌نویس قانون جرائم رایانه‌ای نیامده و ذینفع بودن میلیون‌ها كاربر اینترنت ایرانی در آن نادیده گرفته شده، اقدامات كارشناسی شایسته‌ای انجام برساند.

- شركت مخابرات ایران موظف است واحدی جهت رسیدگی به امور و پاسخگویی مستقیم به كاربران اینترنتی كه عملاً مشتری و منبع درآمد آن می‌باشد، برپا نماید. طبعاً این واحد با آنچه كه پاسخگوی مالكین آی اس پی‌هاست متفاوت است.

- در وزارت ارتباطات باید تیمی از كارشناسان حقوقی در این زمینه جهت حمایت از كاربران در موارد تهدید، شكایت و یا جرائم رایانه‌ای تشكیل شود.

- با توجه به این كه زبان فارسی در رتبه‌های اولیه‌ی زبان‌ها در اینترنت قرار دارد، به دلیل تولید محتوای فارسی كاربران فارسی‌زبان از نظر مبادلات فرهنگی و شناسایی ایران، به نفع كشور بوده و منافع فرهنگی آن در درازمدت متوجه همگان خواهد شد، لذا باید برنامه‌هایی توسط وزارت ارتباطات و وزارت ارشاد برای حمایت مادی و معنوی از تولید محتوای فارسی و وبلاگ‌نویسی انجام شود. ضمن این كه این پدیده ایجاد اشتغال‌های عدیده‌ای نیز برای كشور نموده است.

- ... بقیه‌اش را هم شما بنویسید.

در جستجوی شادی

2004-10-23T02:49:00.000-12:00

خودم را گول می‌زنم. مثل بچه‌ی ملا نصرالدین كه برای خودش جوك می‌گفت تا از تاریكی نترسد. موسیقی شاد، عكس‌های شاد... طنز نوشتن، طنز خواندن... ولی كلید شادی برای گشودن عقده‌های این قلب شرحه شرحه مدت‌هاست گم شده است. روح تكه تكه‌ام كه هر كس تكه‌ای از آن را با شكنجه و آزار از من جدا كرد، مثل افتادن ناغافل اناری بر سنگفرش سیاه یك خیابان، این‌جور این‌جور شده است.

چگونه می‌توان شاد بود، وقتی تاریكی همه جا را فرا گرفته... چگونه می‌توان شاد بود وقتی آسمان هم به زمین چسبیده یا حتی خدا هم لابلای خواب‌ها گم و گور شده است... چگونه؟

یك تابلوی لطیف و سرشار از خشونت

2004-10-21T21:38:00.000-12:00

نگاهی به فیلم «قهرمان» پرخرج‌ترین و پرفروش‌ترین فیلم تاریخ سینمای چین

این پسر شیرین و باوقار با آن صورت سنگی و مغرور و حركات برق‌آسایش كه می‌رود تا محبوبیت بروس لی بزرگ را – البته نه در حد او – به دست آورد، بدجوری آدم را شیفته‌ی خودش می‌كند. تا جایی كه اگر به هنرهای رزمی هم علاقمند باشی، مجبورت می‌كند تمام فیلم‌هایش را ببینی. زمانی بروس‌لی با مشت انفجاری «جیت كان دو» و بازی احساسی‌اش میلیون‌ها هوادار در سراسر جهان داشت و همان چند فیلم معدودش هنوز به یادماندنی هستند.

«جت لی» البته بازیگر خوبی نیست. میمیك صورتش به گونه‌ای است كه قابلیت انعطاف با نقش‌های احساسی را ندارد و از این نظر اصلاً با بروس لی با آن بازی احساسی و به یادماندنی قابل مقایسه نیست. اما در نقش‌های اكشن و كونگ‌فوی سریع سینمای معاصر جز لودگی‌های «جكی چان» و كونگ‌فوی آمیخته با تكواندو و بوكس و كشتی كچ! «ژان كلود ون دم» در فیلم‌های پر از خین و خین‌ریزی و همچنین سبك‌های رزمی ژاپنی از «استیون سیگال» (كه البته بازیگر بسیار خوبی است) و یكی دو نفر دیگر، ظاهراً بی‌رقیب است. او پیشنهاد برادران واچوفسكی را برای بازی در ماتریكس مغرورانه رد كرد و آنها از كیانو ری‌وز استفاده كردند و حال حضور او در نقش سلحشور سیاه‌پوشی در برابر مردی با نام شمشیر شكسته و زنی با نام برف پرنده كه قصد كشتن امپراتور را دارند، نشانه‌ی اهمیت فیلم برای سینمای چین است. امپراتور در این فیلم قصد دارد تا چین پاره پاره شده را متحد و یكپارچه سازد و این سه نفر قصد ترور او را دارند.

«قهرمان» پرخرج‌ترین و پرفروش‌ترین فیلم تاریخ سینمای چین است كه دوسال پیش در چین و چند ماهی است در آمریكا اكران شده است. (مثل این كه سال گذشته در جشنواره فجر هم بود و اكنون ما به مدد قاچاقچیان نازنین پاكستانی آن را می‌بینیم!) چینی‌ها به گرفتن اسكار توسط آن امیدوار بودند اما اسكار نگرفت. در عوض گیشه‌ی سینمای مهجور چین را كه تحت سلطه‌ی سینمای آمریكا و هنگ كنگ بود تكان داد. سینمای چین به جز معدود فیلم‌هایی كه در سال‌های اخیر در جشنواره‌ها مطرح شده زیاد شناخته شده نیست. تقریباً غیر از «چن كایگه» عنوان دیگری از این كشور پرجمعیت زیاد مطرح نیست. اما ظاهراً توسعه‌ی اقتصادی دارد سینمای چین را به سمت تولید فیلم‌های پرخرج و باشكوه و رقابت در برابر هالیوود و سینمای هنگ‌كنگ می‌برد و احتمالاً رویكردی سیاسی نسبت به رقابت در برابر استیلای فرهنگی آمریكا باشد. شاید ما هم باید برای سینمای مرده و فیلم‌های «مثل زندگی» و تماشاچی‌گریز خودمان كه این سال‌ها تنها برای خوشامد جشنواره‌ها و پیر و پاتال‌های خوش‌نشین اروپایی ساخته می‌شود فكری بكنیم! باید برای فیلم خرج كرد و زحمت كشید.

از همان سكانس‌های آغازین فیلم و مونتاژهای بسیار حرفه‌ای و خوش‌ساخت، رد پای كارگردانی قوی و كارآزموده دیده می‌شود. «ژانگ یی‌مو» كارگردان چینی كه در ایران زیاد شناخته شده نیست، كارگردان باهوش و قدرتمندی است. در سراسر فیلم قهرمان، نقش ذهن قوی و حرفه‌ای او دیده می‌شود و حتی جلوه‌های ویژه و حضور جت لی هم نمی‌تواند بیننده را نسبت به تحسین كارگردانی آن و اندیشه‌ی قوی پشت پرده‌ی فیلم بی‌تفاوت كند.

كار تیمی سه نفره بر روی فیلم‌نامه با پرداختی جذاب، سیاهی لشكر عظیم و جلوه‌های ویژه البته با بهره‌گیری از كامپیوتر مانند پرواز صدها هزار تیر به سمت دوربین، موسیقی حماسی پرابهت، تركیب منطقی و استادانه‌ی سینمای هنری با سینمای هنرهای رزمی، نبردهای تن‌به‌تن در فضاهایی رویایی، صحنه‌آرایی دیدنی مخصوصاً در استفاده‌ی جالب و تاثیرگذار از رنگ اشیاء و پرچم‌ها و لباس‌ها به ویژه استفاده از رنگ لباس در روایت‌ها و فصل‌های مختلف داستان (رویكردی پاراجانفی به رنگ) و البته «عشق»، از ویژگی‌های «قهرمان» است. چیزی كه جالب‌تر است پرداخت لطیف كار است یعنی با وجود خشونت ذاتی فیلم و صحنه‌های كشتن، یك قطره خون در آن نمی‌بینیم! یك تابلوی لطیف و سرشار از خشونت چینی كه خشونت شاعرانه‌ فیلم‌ساز بزرگی چون «جان وو» را به ذهن می‌آورد.

تركیب متناسب حركات اسلوموشن و برخی اینسرت‌های حساب‌شده و نیز حركات دورانی دوربین، نوعی تاثیر از «ماتریكس» را به یاد می‌آورد. (صحنه‌ی نبرد در باران یا برگریزان) همچنین پروازهای اغراق‌آمیز و بادبادكی(!) هنرپیشگان و خرق عادت در راه رفتن روی آب، «ببر خیزان و اژدهای پنهان» و انبوه سیاهی‌‌لشكرها، «ارباب حلقه‌ها» (مانند صحنه‌ی باشكوه حمله به مدرسه خوش‌نویسی) یا «آشوب» كوروساوا را تداعی می‌كند. معمولاً برخی منتقدین همین چیزها را برای تخریب یك فیلم می‌نویسند! این كه تقلید از كدام فیلم است! با این وجود «قهرمان» هیچ یك از اینها نیست و یك سر و گردن بالاتر از همتایان هنگ‌كنگی و آمریكایی خود و حتی ساخته‌ی اسكاری «آنگ لی» فيلمساز تايوانی یعنی «ببر خیزان و اژدهای پنهان» با بازی رزمی‌كار نامدار دیگری مثل «چو یان فات» می‌ایستد. از این نظر «قهرمان» فیلمی است به غایت لذت‌بخش و زیبا كه سرشار از درس‌های كارگردانی و تدوین و صحنه‌آرایی والبته درس‌های اقتصادی برای سینمای گیشه‌سوز معاصر ماست.

...بزرگ می‌شويم اما

2004-10-19T01:33:00.000-12:00

تفلسفاتی چند برای دل كودكی كه هیچ وقت نمی‌خواهد بزرگ شود

بزرگ می‌شویم اما... تا وقتی بچه هستی زمان هیچ وقت نمی‌گذرد. همیشه فكر می‌كنی: پس من كی بزرگ می‌شم! دنیای آدم بزرگ‌ها برایت ناشناخته است. می‌خواهی بزرگ شوی كه مثل آنها خیلی كارها بكنی.

بزرگ می‌شوی، با كودكی تلخ یا شیرین. فرقی نمی‌كند در كوچه‌های خاك و خلی با دیوارهای كاهگلی باشی یا آپارتمانی بدون حیاط و پنجره‌ای رو به جنگل سیمان و آهن. فرقی نمی‌كند كه كودك كار باشی و در كوره‌ آجرپزی خشت بزنی و در حسرت یك بستنی یا شكلات، نان خشك سق بزنی یا اتاق خواب مخصوص با دیوارهای صورتی و پرده آبی با یك عالمه اسباب بازی داشته باشی. فرقی نمی‌كند هر روز كیلومترها پیاده یا با اتوبوس برای رسیدن به مدرسه گز كنی یا با ماشین آخرین سیستم بابا، در اتوبانی با سرعت برانی. فرقی نمی كند در خانواده‌ی متعادلی باشی یا خانه‌ای سراسر جنگ اعصاب. زبان و دین و آئین و رنگ و چهره هم هیچ تاثیری در گذشت زمان ندارد... هر روز بزرگ می‌شوی و بعد این بار زمان سریع می‌گذرد. «زمان» و «مرگ»، عادل‌ترین پدیده‌های جهان هستند. هر دو به ما می‌گویند این قفس شكستنی و سست است. شاید كودكان از آن جهت معصومند كه به قفس خو نگرفته‌اند.

بعد جوان می‌شوی. كوچه‌های كودكی كه آن همه بزرگ بودند حالا تنگ و حقیر به نظر می‌رسند. عالم، عالم كثرت است. هر كسی فكری دارد. هر كسی جوری زندگی می‌كند. همه می‌گویند راه این است. همه خود را خوب می‌دانند و دیگران را بد. فوق فوقش خیلی متعادل باشند، دیگران را زیرمجموعه و پيرو خودشان می‌دانند. حیران می‌شوی و در این حیرانی یك روز مذهبی می‌شوی، یك روز لامذهب می‌شوی، یك روز رادیكال می‌شوی، یك روز محافظه‌كار می‌شوی، یك روز كمونیست می‌شوی، یك روز لیبرال می‌شوی، یك روز دمكرات می‌شوی، یك روز عارف می‌شوی، یك روز بیتل می‌شوی، اگزی می‌شوی، پانك می‌شوی، رپ می‌شوی، محجبه می‌شوی، بی‌حجاب می‌شوی، یك روز عشق سینما می‌شوی، یك روز عشق ورزش می‌شوی، یك روز عاشق می‌شوی، یك روز سرشار از نفرت می‌شوی، یك روز در اوج سخاوت هستی و همه خوبند وآسمان آبی است و دنیا قشنگ است و زندگی زیباست و تا شقایق هست زندگی می‌كنی. یك روز آواره‌ی شهر و دیار غریب می‌شوی و مجبوری باز هم خودت را با آنها تطبیق دهی و چیز دیگری بشوی.

بیشتر اتفاقاتی كه برایت می‌افتد یا دوستانی كه پیدا می‌كنی دست خودت نیست. این را می‌گویند: تقدیر. بیشترش هم دست خودت است. بعد خاطراتی تلخ یا شیرین یا تاسفاتی آكنده از درد و آهی و اندوهی از گذشته‌ها و در جستجوی زمان از دست رفته.

بزرگ می‌شوی. آدم‌ بزرگ‌ها آزارت می‌دهند. آدم بزرگ‌ها این بار جسماً بزرگ نیستند. آنها قدرت و ثروت دارند. دیگر نمی‌توانی هم‌محله‌ای گذشته‌ات را زمین بزنی چون او دستش می‌رود تو را آنجا بیندازد كه عرب نی انداخت. آدم بزرگ‌هایی كه از دور خیلی بزرگ هستند و وقتی نزدیك می‌روی می‌بینی چقدر كوچك و حقیرند. آدم‌هایی كه از دور چون اسم و رسمی دارند فكر می‌كنی كسی هستند اما نزدیك كه می‌شوی توخالی و پوچند. یا آدم‌هایی كه آنها را نمی‌بینی و فكر می‌كنی چون ثروت و موقعیت اجتماعی ندارند یا مشهور نیستند، به حساب نمی‌آیند. اما وقتی نزدیك می‌روی می‌بینی دل و اندیشه‌شان یك دریاست.

بزرگ می‌شوی. تلخ یا شیرین. در حادثه یا آرامش. بعد كه یك روز آینه را نگاه می‌كنی می‌بینی موهایت سفید شده. اول دانه دانه آن را می‌بینی و آهی می‌كشی: دارد موهایم سفید می‌شود. بعد كه بیشتر می‌شود دیگر نمی‌توانی و نمی‌خواهی آن را بشمری. بعد تا آنجا پیش می‌روی كه می‌بینی موهای سرت كاملاً سفید شده است. بعد در تنهایی خودت آه می‌كشی. پیرها، پیش‌بینی حی و حاضر خود ما هستند.

«زمان» پدیده‌ی بسیار عجیبی است. عجیب‌تر ان كه كمتر كسی به آن فكر می‌كند. فكر كردن به آن بسیار وحشتناك است. هیچ قدرتی در جهان بالاتر از «زمان» و «مرگ» وجود ندارد. هیبت هراس‌انگیز این دو پدیده چنان است كه اكثر ما از فكر كردن به آن می‌هراسیم. چون هیچ وقت نمی‌توان جلوی آنها را گرفت. آنها كه موی سرشان را رنگ می كند آنها كه پوستش را می‌كشند، در حال گریز از «خود» واقعی‌شان و فرار از هراس زمان هستند اما نمی‌شود.

تو می‌میری. تو می‌میری. مرگ یعنی این كه همان جور كه به دنیا آمده‌ای بدون هیچ چیزی و بدون هیچ كسی و بدون هیچ مالی و حتی بدون هیچ لباسی، همان جور هم می‌میری. مرگ یعنی از همه‌ی اینها باید بگذری. از خانواده و همسر و فرزند و دوست و مال و ثروت و شهرت و هر چه داری. از هر چه به آن تعلق و تعصب داری، عشق‌ها و نفرت‌ها، كینه‌ها و دوستی‌ها، فكرها و اندیشه‌ها و مكتب‌ها و تعصب‌ها و تعلق‌ها... صداها و عطرها و بوها و خاطرات و تصاویر و هر چه در این سال‌ها در سلول‌های خاكستری مغزت انباشته‌ای. اینها قفس‌های نامریی تو هستند كه هر یك با زنجیری نامریی تو را بر خاك این سیاره پرچ كرده‌اند.

بزرگ می‌شویم اما هیچ وقت به این فكر نمی‌كنیم كه این پرنده‌ی غمگین كه خود را مدام به قفس می‌كوبد، روزی باید از قفس دل بكند. اخترك‌مان را فراموش كرده‌ایم و نمی‌دانیم كه هر كسی روزی باید به اخترك خود برگردد. كاش خو گرفتن به قفس نبود. كاش هرگز قفس نبود.

مونولوگ‌های فراموش‌شده‌ی یك بازیگر فراموش‌نشدنی

2004-10-16T04:04:00.000-12:00

نوستالژیایی در باب برخی تك‌گویی‌های بهروز وثوقی

بهترین بود و هنوز هست. بادهاي مسموم سیاست كه وزید، خیلی‌ها خود را به آن سپردند و خیلی‌ها از ریشه كنده شدند. در زمانه‌ی بدی آمد و در بد زمانه‌ای افتاد. این اتفاق برای خیلی‌ها می‌افتد حتی قيصر سينمای ايران! با این حال زیباترین گل‌ها در سیاه‌ترین خاك‌ها می‌رویند. خاك سیاهی كه در آن هنوز آقا مجید ظروفچی جوبچی درجوب‌ها دنبال خنزر پنزر می‌گردد و جز او كه سوته‌دل است و عاشق، همه‌ همه‌ی عمر دیر می‌رسند. هنوز قیصر به خو‌‌‌ن‌خواهی عزیزانش پاشنه‌ی كفش‌اش را ور می‌كشد. هنوز سیدمرتضی، عاشق طوقی و طوبی است. هنوز رضاموتوری زخم‌خورده بر روی موتور می‌میرد. هنوز سید گوزن‌ها رفیق بامرام قدرت است و هنوز می‌تواند چنان مشت به دیوار زندان خویشتن بكوبد كه جای پنجه‌هایش بر آن بماند. هنوز كسی در هفت خوان شهری چون كندو می‌خواهد از اینجا تا تجریش عرق نسیه و كتك نقد بخورد. هنوز داش‌آكل‌ها شهید كتمان عشق‌اند و پشت‌شان هدف قداره‌‌ی نامرد. هنوز قطارها به جنوب و به تنگسیر می‌روند. هنوز پسران باباسبحان از خاك زاده می‌شوند و در خاك مدفون... هنوز مرد هست و زخم... وهمه‌ی اینها در این خاك سیاه، تنها فیلم است... و تنها فیلم است كه می‌ماند.

***

كی واسه من قد یه نخود مردونگی رو كرد تا من واسه ش یه خروار رو كنم؟ این دنیا واسه من همیشه كلك بوده و نامردی. به هر كی گفتم نوكرتم با خنجر كوبید تو این جیگرم. اینم «فرمون» كه می‌تونست یه محلی رو جابجا كنه وقتی زجرش می‌دادن می‌رفت عرق می‌خورد و عربده می‌كشید دیوارا تكون می‌خوردن و هر چی نامرد بود عینهو موش تو سوراخ راه‌آبا قایم می‌شدن چی شد؟...رفت زیارت و گذاشت كنار. مث یه مرد شروع كرد كاسبی كردن و پول حلال خوردن. اما مگه گذاشتن؟ این نظام روزگاره. یعنی این روزگاره خان‌دایی. نزنی، میزننت. حالا داش فرمون كجاست؟ اون «فاطی» كه تو این دنیا آزارش به یه مورچه هم نرسیده بود كجاست؟ همه دلخوشیش تو این دنیا ما بودیم و همه سرگرمیش اون رادیو. الهی نور به قبرشون بباره. چقد شبای ماه رمضون من و داش فرمون راه میفتادیم و می‌رفتیم هر چی اون كاسبی كرده بود برا فقیر فقرا سحری می‌خرید و افطارشون رو می‌داد. حالا چی شد؟ سه تا بی‌معرفت، سه تا ازخدا بی‌خبر مفت مفت اونا رو فرستادن زیر خاك... منم این كارو می‌كنم. منم می‌فرستمشون زیر خاك. تازه این اولیش بود. تو نمره رو پاهام افتاده بود. نمی‌دونی چه التماسی می‌كرد ننه. چشاش داشت از كاسه در می‌اومد خان‌دایی. می‌فهمی؟ چشاش داشت از كاسه در می‌اومد. اونارم وادار به التماس می‌كنم. حسابشون رو می‌رسم. بدتون نیاد. شما دیگه برا خودتون عمرتون رو كردین. منم دو تا گیر كوچیك دارم. یكیش این كه به این ننه‌مشهدی قول دادم ببرمش مشهد زیارت. یكیم یه جوری مهرمو از دل اعظم بیارم بیرون. فقط همین و همین. خیال می‌كنی چی میشه خان‌دایی؟ كسی از مردن ما ناراحت میشه؟ نه ننه. سه دفه كه آفتاب بیفته سر اون دیفال و سه دفه‌م كه اذن مغربو بگن همه یادشون می‌ره كه ما چی بودیم و با چی مردیم... همین طور كه ما یادمون رفته. دیگه كسی تو این دوره زمونه حوصله داستان گوش كردن رو نداره.

= قیصر

هه هه هه... پنزر خنزر... هه هه هه... توپ داغونم نمی‌كنه. چش شیطون كر، توپ توپم. این مال و منال مفتی همچی هلو برو تو گلو گیر نیومد. حاصل یه عمر جوبگردیه. آقامون ظروفچی بود خودمون شدیم جوبچی... جوبچی... آقا مجید ظروفچی جوبچی. هه هه هه... میخ زنگ‌زده، زنجیل زنگ‌زده، تارزان زنگ‌زده، ساعت زنگ زده... حواستو ضرب كن، جمع كن... ساعت زنگ‌زده. دیگه زنگ نمی‌زنه. چون زنگاشو زده... داداش حبیب! ما داداشیم. از یه خمیریم. اما تنورمون علی‌حده‌س. تنور شما عقدی بود، مال ما تیغه‌ای صیغه‌ای. كله‌ی شما شد عینهو تافتون گرد و تلمبه قلمبه، كله‌ی ما شد عینهو نون سنگك. هه هه هه... شكر بربری نشدی. آقا مجید! تافتونیا، اون طرفیا، اون وریا، همونا كه بعد از چله‌ی آقات تورو انداختن تو این اتاق یه دری، همه‌ی این ثروتو ضبط می‌كنن. داش حبیبم یه نفره تو اونا. غربتیا یه لشكرن. سر داش حبیبم مث سر اونا تافتونیه، نه سنگكی. با ما ناتنیه. با اونا تنیه؟ با ما ناتنیه. با اونا تنیه با ما ناتنیه با اونا تنیه... تن تن تنی ناتن تنی، تن تن تنی ناتن تنی، تن تن تنی ناتن تنی... تن!... آقا مجید! اگه غربتیا برگشتن گفتن جوبچی لجن‌جمع‌كنه، بگو دامادتون كه دواچیه، لیقه‌ی دوات جمع می‌كنه. بر هر چی نه‌بدتره دروغگو دشمن خداست... چقد دشمن داری خدا! دوستاتم كه ماییم یه مشت عاجز علیل ناقص‌عقل كه در حقشون دشمنی كردی...

= سوته دلان

دِ رفیق من! ما وایسادیم، تو رفتی. ما نخوندیم، تو خوندی. ما عین یه جزیره بیكس موندیم، تو با همه كس جونتو عذاب كشیدی. آخرش چی شد؟ تو اونجا نشستی و ما اینجا. مگه تو كار درستی كردی؟ دِ اگه یه مجتهدم دزدی كنه خب دزدیه دیگه. حرفم كه می‌زنی میگن حالیت نی. بابا! اگه حالیمون نی، تقصیری نداریم. كسی حالیمون كرده كه ما جفتك زدیم؟ دِ باوفا! رفیقمی، نوكرتم. تا جونم دارم پات وایمیسم. واسه این كه آدمی. اما دیگه بهم سركوفت نزن. كار توام كه كمتر از ما نیست كه. تو اون‌جوری شب و روز كردی، ما اینجوری. آخرشم هر دوشو نیگا كنی یعنی زرشك.

= گوزن‌ها

این لقمه‌ایه كه تو تو سفره ما گذاشتی. وگه‌نه من كجا و شیراز كجا؟ سرتو درد نیارم دایی. این دل لاتوری خودشو باخته. دایی؟ با توام. پاك آق مرتضی افتاده تو هچل. نه راه پس داره نه راه پششش! دایی مصطفی! هر چی خودمو زدم به اون راه، دله دست‌بردار نشد. صد رحمت به صد تا نیش چاقو. همچی زُق‌زُق می‌كنه... همچی زُق‌زُق می‌كنه كه چار ستون بدنم می‌لرزه. تو مایه‌های نامردیه. نالوطی هیچی سرش نمی‌شه. یك بی‌آبروییه كه دویمیش خودشه. بدجوری خودشو باخته. رسوای علاف. فهمیدی؟ راحتت كنم، كار آقا مرتضی افتاده دست یه الف دل. چی بگم پاك... پاك نالونه. اینارو نخونده بودم. این دیگه چه رنگشه، حیرونم... یه آدم گنده باهاس بشه نوچه‌ی یه وجب دل. آخه چرا باهاس همچی باشه؟ كی گفته؟ مگه من كیم؟ كی گفته یه جوجه دل بشه اختیاردار آدمیزاد؟ دایی! اینو هم بگم، آدم... آدم مثلاً من اینو می‌خوام اونو می‌خوام نداره. باهاس دید كه... باهاس دید كه اون صاب‌مرده چی می‌خواد. این... این... این درست نیس دایی... درست نی... دایی، كار از یه جا خرابه. حالا از كجا خرابه، باهاس اون وخت گرفت از اوساكریم پرسید... دختر شیرازی، دل مارو بردی... بردی دل ما، غم ما نخوردی... چی بگم؟ آره... آره... مگه من كیم؟ د درسته، حالیمه. من نه، تو. ..آره، تو... تو كه سرت تو حسابه... چی؟ آره مچلیه... مچلیه... چی میگه چشات دایی؟ چی میگه اون چشات؟ آره، ریتنتنه! آره من سیا شدم... سیا شدم... خیله خب، مگه من، مگه من مگه من كیم؟ چرا به من میگی، مگه من كردم؟ مگه من گفتم؟ مگه من خواستم؟ من كه سرم تو كفترام بود... كفترام... تو.. تو.. تو منو راهی شیراز كردی... تو... دایی تو منو هوایی كردی... كفترام...

= طوقی

سايت رسمی دكتر بهروز وثوقی

2004-10-12T20:14:00.000-12:00

Çîman bo mawa bêcga la zam, bêcga la şîn… Çîman bo mawa bêcga hanasaîk tal, tal, tal… dwaî safarêkî dûr, dwaî daxozîn la qatarêkî pr la haras, dwaî gaîştn ba wêstgakanî dltangî, şaqamî xam, kolanî tarîk, malî tanîaeî, mn û wenaî hanarêkî wşk la sar dîwarêkî raş.. Çîman bo mawa? Bêcga la jastaek ka nawî "mn"a … rohêkî brîndar, rohekî brîndar, rohekî brîndar… xozga kasm nabwaet, xozga nafasm nabwaet, xozga qafasm nabwaet… qafas… dazanî?

ميني‌تفكرات يا براده‌هاي مغزي سه سوته

2004-09-27T01:15:00.000-12:00

= پرنده‌باز آلكاتراز

روزهاي اول: قناري من؟ ملوسكم؟ بريم يه دور بزنيم؟

روزهاي بعد: كبوترم؟ جورابامو نديدي؟

روزهاي آخر: پنگوئن خانم؟ پس چي شد اين چاي؟

= فرصت

شاهنشاها! اينك تو را با من كار افتاد اما من كنار خواهم رفت تا پدرت دربيايد. باي باي... پيشمرگ سابقت: آچمز.

= پرستيژ

- هي بهش مي‌گم مرد زشته فقط پيژامه مي‌پوشي. وقتي مهمون مياد يه خورده پرستيژ داشته باش يه ذره شخصيت داشته باش. يه كم متمدن باش. ديشب حيثيتمونو برد.

- چطور مگه؟ بازم با پيژامه بود؟

- نه.

- زيرپيرهن؟

- نه مرده‌شور... هيچي پيژامه پاش بود، رفته كراوات هم زده. مسخره‌ي عالم و آدم شديم.

= اين 60 نفر

كات! اصلاً دلخواه نبود. آقا شما ناسلامتي اكشن‌كاري، باسابقه‌اي. وقتي ميگم بايد با لگد بزني تو پاهاش كه بپره هوا بايد با تموم حست اين كار رو بكني... بچه‌ها اينم از صحنه ببرين بيرون. داوطلب سياهي لشكر بعدي لطفاٌ... برداشت 60... صحنه ساكت... صدا، دوربين، حركت...

= فتيش

- متن نامه‌ي عاشقانه‌ت خوبه ولي اين قلبي كه براش كشيدي چرا به جاي تير، «موشك قاره‌پيما» بهش زدي؟

- آخه نمي‌دوني «خيلي» خاطرخواشم.

= زندگي

زندگي، شيرجه‌ي دائمي در استخر دنياست... اما گاهي استخر خالي است.

= مسابقه هوش شماره 3 – سؤال انحرافي

- اين شعر از كيست: بي‌همگان به سر شود بي‌تو به سر نمي‌شود...

- داريوش؟

- داريوش كيه؟ نه عزيزم شاعره. ببين راهنمايت كنم. همونه كه شعر «بشنو از ني چون حكايت مي‌كند» رو گفته...

- آها شهرام ناظري.

- نه جانم گفتم شاعره مال هفتصد سال پيش.

- هفتصد سال پيش؟ دروغه آقا اون موقع كه نوار كاست و سي‌دي نبود. اصلاً سؤال انحرافيه.

= مسابقه هوش شماره 4 – عين آب خوردن

- ببين عزيزم من به اين نتيجه رسيدم تو آي كيوت خيلي بالاست پس از سوال آسون شروع مي‌كنم. دقت كن خيلي آسونه: مايه‌ي حيات كه آن را مي‌نوشند.

- شربت؟

- نخير خيلي ساده‌ست همون كه هر روز مي‌نوشيم.

- پپسي كولا؟

- نخير، نه گاز داره نه طعم.

- سوالاتون عين آب خوردنه فقط ميشه يه خورده راهنمايي كنين؟

= مسابقه هوش شماره 5 – حضور ذهن

- پسر دوم رييس جمهور بوركينافاسو در چه تاريخي توپ بيس‌بال خريد و تعداد سلول‌هاي بدنش چقدر بود و از كدام مارك خلال دندان استفاده مي‌كرد؟

- ببخشين من الان حضور ذهن ندارم.

= درياچه قو

- مي‌دونستي موسيقي قبل از خواب براي بچه‌ها خيلي خوبه؟ ضريب هوشي‌ اونا رو بالا مي‌بره.

- آره من بچه‌م مث اين كه شبا «درياچه قو»ي چايكوفسكي و «دانوب آبي» اشتراوس گوش مي‌ده.

- ئه؟ چه جالب؟ پس ضريب هوشيش بايد خيلي بالا رفته باشه.

- ضريب هوشيش كه نه ولي خريد تشك ما بالا رفته.

= خجالت

- تو خجالت نمي‌كشي اين قدر چاقي؟

- تو هم خجالت نمي‌كشي اين قدر لاغري؟

- جفتتون خجالت نمي‌كشين اين‌قدر آنرمالين؟

- خودت خجالت نمي‌كشي اين قدر به خودت مي‌رسي؟

= خير

هر وقت خواستي كرم بريزي لطفاً برو وسط دريا كه حداقل خيري به ماهي‌ها رسونده باشي. آفرين عزيزم.

= سوتي

- الو؟ سازمان جاسوسي؟

- بفرماين.

- سلام. ببخشين من مي‌خوام جاسوس سي‌آي‌اي و سازمان خوبتون بشم. شرايطش چيه؟

- تو غلط مي‌كني مردك پفيوز مگه شهر هرته؟

- خيلي ببخشين چرا مگه؟ م‌ م ‌م مگه اونجا سي‌آي‌اي نيست؟

- اينجا؟ اينجا كا.گ.ب هستش و تو هم غلط كردي. پدري ازت در آرم خودت حظ كني.

= مي‌دونستين كه؟

- هه هه هه خيلي خوش اومدين. پس گفتين بلاگر هستين؟

- بله با اجازه‌تون.

- آقاتون چرا نيومدن؟

- ايشون مشغول چت كردن بودن... اون وخت ديگه... وخت نداشتن.

- مادرتون چي؟

- ايشونم اكانتشون تموم شده بود رفتن كارت اينترنت بخرن.

- هه هه هه خيلي خوبه خيلي خوبه... دختر مام قبلاً ازدواج كردن ديگه با هم نساختن«ديسكانكت» شدن. مي‌دونستين كه پنج تا بچه هم دارن كه يكي از يكي «اسپم»‌ترن؟... البته دو تاش مال شوهر قبليشونه كه خودش مي‌گفت خيلي اُمُله و تحت «داس» كار مي‌كنه ولي اين سه تا تازه «آپديت» شدن. مي‌دونستين كه؟

- !

= شل سيلوري

ديشب به عشق تو رفتم رو پشت بوم گيتار زدم. شب بود و مهتاب بود و من هي گيتار زدم. هي گيتار زدم. هي گيتار زدم... گيتار خوشگلم از تو جدا نمي شم. حيف كه پاسيو رو نديدم. بعدش ترمز بريدم. از پشت بوم پريدم. مخم عيب پيدا كرده. ولي عيبي نداره. به عشق تو هي گيتار واي گيتار آي گيتار زدم آي زدم واي زدم.

= آكتور

- سبك بازيت عين «استانيسلاوسكي» عاليه. يه پا «رابرت دونيرو»يي واسه خودت.

- خيلي ممنون. خجالتم مي دي. ولي چرا آخه؟ بازي من اون قدرام تعريفي نيست.

- اين كه ازت طلب دارم خودتو مي زني به اون راه.

= مبارز

- بله بينندگان عزيز طرح ما براي سقوط رژيم حاضره و حتي وزيران آينده‌ي كابينه رو هم در نظر گرفتيم.

- ببخشين تو اين ليست وزرا اسم... اسمش چي بود؟ اسي فنر؟

- بله اسي فنر… ايشون از مبارزين باسابقه‌ي ما هستن كه به عنوان وزير دفاع درنظرشون گرفتيم.

- ببخشين. چرا؟

- چون خيلي عالي برك هليكوپتري مي‌زنن.

= سوبسيد

حلزون‌ها و لاك‌پشت‌ها از سوبسيد مسكن طبيعت استفاده مي‌كنند.

= اوه اوه چه رمانتيك

- آي لاو يو...

- مرسي... منم... منم... منم شما رو خيلي دوست دارم. خيلي وقت بود هر وقت مي‌اومدين خونه‌مون بهم كامپيوتر ياد بدين... منم ...منم.. منم مي‌خواستم همين رو بهتون بگم.

- منظورم همون كامپيوترتون بود. ويروس آي لاو يو داره. يادم بندازين ويروس‌كش براش بيارم.

= در همين زمينه ممينه:
::: خرده فرمايشات بلاگري كه دير آپديت مي‌كند
::: خرده‌فرمايشاتي ديگر

بسیجی‌ها و آژان‌ها

2004-09-25T20:27:00.000-12:00

در باب بسیجیان جبهه ندیده و افتخارات ملی

آقای محسن رضایی در یك گفتگوی تلویزیونی كه بیش از سه ساعت طول كشید خاطراتی از خود و ناگفته‌هایی از جنگ را بازگو كرد. یكی از مواردی كه ایشان به آن اشاره كرد این نكته بود كه در كشورهای دیگر ملت‌ها به دفاع‌شان در برابر بیگانه افتخار می‌كنند و حتی مثالی از مجادله‌ی كری و بوش زد كه با وجود این كه جنگ آمریكا با ویتنام یك تجاوز بود و نه دفاع ملی، بوش رقیبش را متهم می‌نماید كه از جنگ فرار كرده و كری مجبور می‌شود عكس‌های خدمت خود در ویتنام را برای اثبات در روزنامه‌ها چاپ كند. یا نمونه‌هایی از سربازان پیر اروپایی كه هنوز مدال‌های‌شان را با افتخار به سینه می‌زنند و از این قبیل.

آقای محسن رضایی در این گفتگو اظهار گلایه نمود كه نهادهای فرهنگی ما آن گونه كه در كشورهای خارجی مرسوم است نتوانسته‌اند حماسه‌های سربازان وطن‌شان را در قالبی زیبا و مورد توجه مردم و جوانان ارائه دهند و این نسل جدید اعتنایی به فرهنگ جبهه و آن حماسه‌ها ندارد.

دیدگاه ایشان در این خصوص كاملاً درست است. اما چرا در ایران این «سرباز قهرمان وطن» شناسانده نشده یا مردم كمتر به آن اعتنایی دارند، مقصر نه آن سرباز گمنام است و نه مردم. در این خصوص علت‌های بسیاری به نظر می‌رسد كه بیشتر آن تقصیر سیستم و دولت‌های بعد از جنگ است. آن سرباز داوطلب مدافع وطن را سیستم آورد و به جای حرمت و احترام به یك «آژان» تبدیل كرد كه شرح آن مفصل است.

نیروهای مردمی با از هم ‌پاشیدگی ارتش، در اوایل جنگ شكل گرفتند و چنان جانانه از خرمشهر و آبادان دفاع كردند كه ماشین اهریمنی ارتش بعث در دروازه‌های آبادان متوقف شد. همین خودش از نظر استراتژی نظامی یك شاهكار دفاعی در تاریخ بود. آن هم برای ایرانی منزوی و دست‌خالی و طرد شده از تمام دنیا. یا شگفتی دیگری در فتح فاو كه حتی پیش‌بینی كارشناسان برجسته نظامی جهان را به هم ریخت. ایران آنان را «بسیج» و عراق «جیش‌الشعبی» می‌نامید. با این تفاوت كه نیروهای مردمی ایران مانند جیش‌الشعبی برای حقوق و پول و پاداش‌های صدامی نمی‌جنگیدند. آنها برای دفاع از سرزمین‌شان مبارزه می‌كردند و آن روزها درجه و حقوق و تشویق و پستی هم در كار نبود.

اما سیستم سیاسی و فرهنگی بعد از جنگ، سرباز وطن را به نام «همیشه در صحنه بودن» و«دفاع از ارزش‌ها» در برابر مفاسد اجتماعی و بزهكاری‌ها و جرائم قضایی قرار داد. هر جا عرقخوری بود، هر جا پسركانی سر چهارراه ایستاده بودند هر جا زنی روسری‌اش عقب بود هر جا دختر و پسری با هم بودند، هر جا نگون‌بختی در ماه محرم می‌خندید، هرجا یكی در رمضان دهانش می‌جنبید، بسیجی نقش آژان را ایفا می‌كرد. كتك می‌زد، گلنگدن می‌كشید، تیرهوایی شلیك می‌كرد، با موتور اجتماعات را بر هم می‌زد، دستگیر می‌كرد، سیلی می‌زد، بازجویی می‌كرد و روز به روز این سرباز وطن از چشم مردم می‌افتاد. بسیجی همیشه در صحنه نامش مترادف با جرائم و بزهكاری شد و این گونه سرباز وطن به جای «افتخار ملی» نامش مثل یك آژان و به موازات نام عرقخورها و خانم‌بازها و بدكاره‌ها درآمد و نقش او در جنگ فراموش شد. نام سرباز وطن شایسته‌ی لوث شدن نبود، این سیستم فرهنگی و سیاسی بعد از جنگ بود كه آن را لوث كرد. نه در ویتنام بعد از جنگ و نه در كره و ژاپن و فرانسه و انگلستان و دیگر كشورها، دولت‌ها چنین خبطی مرتكب نشدند كه نام قهرمانان جنگ‌شان را به این پستی و رذالت بكشانند و او را چماق به دست روانه‌ی خیابان‌ها كنند كه شعار بدهند یا توی سر و كله‌ی دانشجویان بزنند.

سربازان تمام جبهه‌ها در تمام دنیا دچار مشكلات روحی بسیاری پس از جنگ می‌شوند. بسیاری از آنان پس از جنگ، مردم را به چشم خوش‌نشینان آسوده و خائن می‌بینند. خائنینی كه آنها جان‌شان را به خاطرشان به خطر انداخته بودند. این «بیماری جنگ» یا «سیندرم جان رمبو!» خاص ایران نیست. ذات جنگ، نابودی است و هر كس ماشه‌ را می‌كشد باید روزی منتظر نابودی خود هم باشد. وقتی سربازان آمریكایی بعد از جنگ ویتنام دچار این حالت شدند، بسیاری از آنان عصیان كردند. برای سربازان عراقی یك جنگ دیگر مثل كویت لازم بود چون سال‌ها در محیط ددخویی و خشونت بار آمده بودند و كنترل آنان ممكن نبود و اگر هم در كویت نشد می‌توانستند دست به كشتار كردهای شمال و شیعیان جنوب بزنند تا احساس جنگجویی و درنده‌خویی‌شان را كه ارمغان شوم جنگ بود، ارضا كنند. اما ژاپن بعد از جنگ، آنان و این نیروی كین‌خواهی را كنترل كرد و آن را هوشمندانه در راه بازسازی و توسعه‌ی اقتصادی به كار گرفت. البته همین بحث آثار روانی جنگ خودش بسیار مفصل است. فقط می‌توان گفت كه سربازان ایران از نظر روانی و فرهنگی بسیار بسیار بهتر از سربازان خیلی كشورهای دیگر بودند. بسیاری از آنان حق دارند چون صحنه‌های مرگباری دیده‌اند و رنج‌هایی كشیده‌اند كه با هیچ چیز دیگر قابل مقایسه نیست.

بهترین آنان كسانی بودند كه جان باختند و چه چیز جز جان، صداقت یك انسان را در راهی كه انتخاب كرده ثابت می‌كند؟ اما برخی كه به نوع مكارانه‌ای از جنگ گریختند یا در كارهای خدماتی پشت جبهه بودند از قِبَلِ نام آنان به نان و نوا و سمت و درجه‌ای رسیدند و همین‌ «بسیجیان جبهه ندیده» و «مومنین مسجد ندیده» نه تنها كاسه‌ی داغ‌تر از آش شدند و جنبه‌ی افراط در پیش گرفتند بلكه نام آن سرباز داوطلب بی‌ادعایی را كه با اخلاص و عاری از سیاست و تزویر، جانش را بر كفش گذاشته بود تا از خاك وطن دفاع كند، تخریب كردند.این گونه « دفاع از ارزش‌ها» نه تنها موجب تخریب و دلزدگی از ارزش‌ها شد كه موجب بحران اخلاقی در جامعه گردید. سرباز وطن، جنگ را به خانه‌ی خود كشید. نگاه كنید به واژه‌هایی كه در طول این سال‌ها به نام دفاع از ارزش‌ها باب شدند و همگی سرشار از خشونت نسبت به مردم خود هستند: مبارزه با مفاسد اجتماعی، مبارزه با بی‌حجابی، مبارزه با... مبارزه با... كه در رأس همه‌ی آنها نام بسیجی دیده می‌شود. یعنی آن نیروی مردمی بی‌ادعایی كه به جای تفتیش خاله‌زنكانه‌ی نسبت دختران و پسران در خیابان‌ها، به دنبال دفاع از كوچه‌های خرمشهر و حفظ نوامیس جمعی بود.

بیاندیشیم. كمی بیشتر بیاندیشیم و بگذاریم مردم زندگی كنند. همین.

!ايرانی‌ها، يهودی‌ها، مگس‌ها و پروژه تطهیر صدام

2004-09-16T01:18:00.000-12:00

اين طفلك معصوم كه سلاح كشتار جمعی نداشت، چرا به او حمله كرديد؟

در اين كه جرج بوش و دار و دسته‌ی تندروی جناح جمهوری‌خواه آمريكا و گروه موسوم به «باز»ها و فرقه‌ی «جمجمه و استخوان»، بيمار روانی و جنايت‌كار جنگی هستند، هيچ ترديدی وجود ندارد. اصولاً همه‌ی جنگ‌افروزان و مشوقين جنگ با هر عنوانی و در هر سمتی كه باشند، بيمار روانی و مستلزم نگهداری در آسايشگاه روانی هستند. بوش و بن‌لادن و صدام از اين ديدگاه هيچ تفاوتی با يكديگر ندارند. علاوه بر آنان توليدكنندگان و قاچاقچيان بين‌المللی اسلحه و صاحبان صنايع نظامی و همه‌ی دلالان و پااندازهای فروش اسلحه و لابيست‌هايی كه به سياستمداران برای ايجاد جنگ و فروش اسلحه فشار می‌آورند شريك جرم هر نوع جنگ و كشتار در سطح دنيا هستند. اين بيماران روانی در بطن حكومت‌ها و جوامع هميشه خطر عمده‌ای برای بشريت و صلح جهانی بوده‌اند (و خواهند بود) حتی اگر جنگ را در زرورق واژه‌هايی نظير صلح و امنيت جهانی يا سلاح‌های بازدارنده يا دفاع ملی يا مبارزه با تروريسم بپوشانند. از نظر انسانی و اصول اخلاقی، جان يك كودك افغانی يا عراقی همان‌قدر مهم است كه جان يك كودك آمريكايی يا انگليسی.

در روزهای اخير در تحليل وقايع 11 سپتامبر رسانه‌های ايران با توان هر چه تمام‌تر به تحليل اين واقعه پرداختند. برخی از آنها واقعياتی است كه خود رسانه‌های آمريكا علناً به آن می‌پردازند و بيشتر تحليل‌ها نيز كپی‌برداری از همان‌هاست. نوعی تقليد از «مايكل‌ مور» منتها ورسيون رقيق ايرانی‌اش! اما يكی از مضحك‌ترين و عجيب‌ترين تحليل‌های صدا و سيمای ايران كه مرتب و به صورت ناشيانه‌ای در نريشن‌های تفسير سياسی تكرار می‌شد تاكيد مفرط بر اين قضيه بود كه: «آمريكا و انگليس دروغ می‌گويند و هيچ سلاح كشتار جمعی در عراق وجود نداشته است»! و اين كه همه‌ی مردم آمريكا و انگليس از اين موضوع عصبانی هستند و دولتمردان‌شان كنفت شده‌اند چون هيچ سلاح كشتار جمعی در عراق پيدا نشده‌ است! اين روش را هم بسياری از مطبوعات هر دو جناح در پيش گرفتند و چشم و گوش بسته تكرار كردند.

اين كه آمريكا و انگليس منافع بسياری از جمله نفت، بازار مصرف و ذخاير زمينی در عراق برای خود می‌خواهند، كاملاً مشخص است. علاوه بر آن عراق بدهی‌های سنگينی بابت جنگ عليه ايران داشت كه قصد بازپرداخت آن را نداشت و اين كه برای نابود كردن اين گونه سلاح‌ها پيش از جنگ توسط صدام اقدام شده هر آدم عاقلی می‌داند. و مطمئناً سيا با يك نقشه‌ی ترور يا كودتا به سادگی می‌توانست صدام را بدون توسل به جنگی اين‌چنين از سر راه بردارد. اما اين تحليل آبكی و تكرار مفرط صدا و سيما كه مشخص نيست كدام هدف موهوم سياسی را دنبال می‌كند بسيار جالب توجه است. به گونه‌ای كه تكرار عجيب آن، از ديدگاه مخاطب عام، نوعی مظلوميت نه به «مردم عراق» كه به «صدام» و تطهير او می‌دهد و اگر هم برای دفاع از خودی است، خيلی دفاع بدی است! بيننده و شنونده‌ی عاقل از خود می‌پرسد: پس آيا ايرانی كه داغ هزاران مجروح تاول‌زده‌ی شيميايی و جنازه‌‌های كبود شده‌ی هزاران نفر از فرزندانش را توسط «سلاح‌های كشتار جمعی» صدام با خود دارد آيا واقعيت را فراموش كرده است؟

يعنی 2000 روستای مرزی و برخی شهرهای ايران از جمله سردشت كه توسط بمباران شيميايی ارتش بعث تاول‌باران شد، كار سلاح‌های كشتار جمعی صدام نبود و برای اثبات اين ددمنشی كافی نبود!؟

يعنی اين مفسرين يادشان رفته آن هزاران نيروهای ايرانی كه در جزاير مجنون و فاو بی‌رحمانه و ناجوانمردانه مورد حمله‌ی «باران زرد» و گازهای ايپريت (خردل) و سارين و تابون قرار گرفتند توسط يك سلاح كشتار جمعی بوده است؟

يعنی صدا و سيما يك كارشناس تحليل‌گر آشنا به تاريخ ندارد كه حداقل بداند مجتمع موسوم به «القائم» در سامرای عراق يكی از بزرگ‌ترين و مخوف‌ترين كارخانجات توليد سلاح‌های شيميايی در جهان بود كه با عنوان كارخانجات حشره‌كش به وجود آمد؟

يعنی صدا و سيما نمی‌داند وقتی «خيرالله طلفاح» دايی صدام و تئوريسين حزب بعث سه موجود «ايرانی‌ها، يهودی‌ها و مگس‌ها» را موجوداتی می‌دانست كه بايد همه‌ی آنها را از بين برد، سياست حزب بعث بر كشتار جمعی اين «حشرات» قرار گرفت؟ (اين تئوری حتی به صورت جزوه ميان اعضای حزب بعث تكثير شده بود).

يعنی صدا و سيما نمی‌داند صدام سال‌ها تلاش كرد و متخصصين گازهای خفه‌كننده و اعصاب را از سراسر جهان در مجتمع سامرا و «عكاشات» در مرز اردن گرد آورد تا هزاران تن مواد شيميايی مرگ‌بار و گاز اعصاب برای ساخت سلاح‌های كشتار جمعی بسازند؟

چرا صدا و سيما هيچ گاه نمی‌گويد كه صدام سال‌ها با صرف ميلياردها دلار و سفارش كلان به فرانسه و هزينه‌ی صدها كارشناس و دانشمند و فيزيكدان هسته‌ای در طرح‌های فوق محرمانه، قصد ساخت اولين «بمب اتمی عربی» را داشت و اگر نيروی هوايی اسرائيل رآكتور هسته‌ای «اوزيراك» عراق را در 1981 درهم ‌نمی‌كوبيد و نقشه‌ی شيطانی صدام را نقش بر آب نمی‌كرد شش ماه بعد عراق صاحب بمب اتمی بود و اكنون بعد از هيروشيما و ناكازاكی نام تهران يا يكی از شهرهای ايران به عنوان قربانی بمباران هسته‌ای در تاريخ می‌آمد؟

يعنی صدا و سيما نمی‌داند سال‌های متمادی صدام، فسيل‌ها و بازماندگان ارتش نازی را كه در گوشه كنار دنيا پراكنده بودند گرد آورد و از تجربيات آنان در راه ساخت گازهای مرگبار و هولناك‌ترين مواد كشتار جمعی استفاده كرد؟

يعنی صدا و سيما نمی‌داند صدام ده‌ها پروژه توليد سلاح ميكربی داشت كه مراحل اوليه برای ساخت بمب ميكربی را با آزمايش‌های متعدد در خاك كردستان عراق با جاسازی بمب‌های طاعون و سياه‌زخم در خودروها و عروسك‌ها انجام داد؟

صدا و سيما به صورت مخلوط و فله‌ای از برخی گروه‌ها نظير بازماندگان وحشی و حيوان‌صفت گروهی خونخوار به نام «فدائيان صدام» با عنوان «گروه‌های مردمی» نام می‌برد. جالب اينجاست كه می‌بينيم در جنگ همين گروه‌های مردمی، به جای آمريكايی‌ها اين مردم هستند كه كشته می‌شوند و تلفات می‌دهند!

همان «فلوجه‌»ای كه شبانه‌روز صدا و سيمای ما از مقاومت قهرمانانه‌ی مردمش (!) در برابر نيروهای اشغالگر صحبت می‌كند بايد ساكنانش از شرم بروند و بميرند و بايد ننگ داشته باشند كه نام فلوجه‌ای و نام انسان بر خود می‌گذارند. فلوجه همچون «العوجه» و «تكريت» مايه‌ی ننگ بشريت و لانه‌ی جنايتكاران بوده است. فلوجه نيز مركز يكی از مهم‌ترين پروژه‌های ساخت گازها و مواد شيميايی مرگبار بود كه هزاران تن از كردها و مردم عراق را با آن خفه كردند.

آن مثلاً «گروه‌های مردمی» لحظه‌‌ای نمی‌گذارند اين سرزمين مصيبت‌زده در آرامش باشد تا با گفتگو و راهكارهای بهتری سرنوشت عراق را به دست مردمش سپرد. چرا رسانه‌های دگم‌انديش هنوز ديدگاه و دروغ‌سازی‌های«سعيد الصحاف» را به جای ديدگاه واقعی و تفسير اصولی به خورد مردم می‌دهند!؟ آيا يك رسانه‌ی «محلی» توان مقابله با رسانه‌های «جهانی» با اين نگرش را دارد؟

اگر می‌خواهيم دولت آمريكا را محكوم كنيم حداقل چيزی بگوييم چهار نفر آدم عاقل باور كنند. يكی به اين مفسرين و تحليل‌گران آسوده‌ی امروز و نشسته در برج عاج بگويد كه صدام سلاح كشتار جمعی داشته و استفاده هم كرده و اگر باور نمی‌كنند سری به گورستان حلبچه و هزاران گورستان ديگر در ايران و عراق بزنند و گورهای 5000 انسان حلبچه و 7000 شاهد فلج و معلول‌ را مشاهده كنند تا نتايج سيانيد هيدروژن و گاز خردل در قتل‌عام جمعی هزاران نفر و ده‌ها ماده‌ی كشتار جمعی از اين نوع را ببينند و اگر تفسير و تحليل می‌كنند حداقل اين‌قدر شل و آبكی نباشد كه به خاطر دشمنی با آمريكا، واقعيت تحريف شود.

اگر دندان اين گرگ تشنه به خون در اين بازی تاريخی كشيده نمی‌شد و دوباره صدام به ثروت و قدرت دست می‌يافت فكر نمی‌كنيد يك روز وقتی مديران خبری و تحليل‌گران سياسی ما از پنجره‌ی محل كارشان بيرون را نگاه می‌كردند يك قارچ اتمی بر فراز تهران می‌ديدند!؟

ایرانیان در اینترنت دنبال چه هستند؟

2004-08-23T09:01:00.000-12:00

يادداشت‌ها و تعجباتی چند به اضافه‌ی مقادير متنابهی غرغر

«حقیقت» این است كه اینترنت برای توسعه‌ی ارتباطات چیز خوبی است. اما «واقعیت» این است كه بسیاری از جوانان آن‌لاین به دنبال سكس هستند. باور نمی‌كنید؟ بیا... بیا... «حقیقت» این است كه وقتی CNN می‌گوید خواندن وبلاگ یك فاحشه برای ایرانیان باارزش‌تر است تا علم و فرهنگ، خیلی غلط می‌كند كه چنین چیزی می‌گوید و ایران مهد تمدن است و غیره و ما توی دهنش می‌زنیم مردك اجنبی كذاب مشوش‌كننده‌ی اذهان عمومی را... اما «واقعیت» این است كه به طرز شرم‌آوری راست می‌گوید...

***

گندش بزنند این تولید محتوای فارسی كه اكثراً یا دنبال سكس هستند یا عكس سكسی ایرانی! یك مطلب درست و حسابی از اینهایی كه در پست گذشته و در مورد دیكتاتورها و صلح‌سازان جمع كردم به فارسی نبود كه حداقل دانشجویی یا محققی بعداً خواست استفاده كند سرگردان نشود. در عوض خزعبلات و چرت و پرت‌های شخصی و شعارهای مفت تا دلتان بخواهد به فارسی پیدا می‌شود. ملت پرمدعای ما هم حاضرند چنین چیزهایی بخوانند و همه (به جز عده‌ی كمی) به سمت این نوع وبلاگ‌ها هجوم می‌آورند. ولی برای مطالبی كه روی آنها زحمت كشیده می‌شود و به آنها آگاهی می‌دهد، كسی ارزش قائل نیست. بعد قمپز مبارزنمایی در می‌كنند و شاكی می‌شوند كه چرا وضع ایران ما این طور است! تازه اگر به حال كردن است، یكی دیگر حال می‌كند و اینها برای عكس و داستانش خودشان را می‌كشند.

ببینید همین‌هایی كه خودش ثمره‌ی سال‌ها مطالعه و پشتوانه‌ی سال‌ها نوشتن است چند نفر می‌خوانند. اما اگر عكس چهار تا لكاته و دو سه تا پاریس هیلتون و تملق از پنج شیش تا بیكینی خوش پروپاچه و چند جوك سكسی یا خاطرات سكسي و داستان سكسي و آموزش تصويري سكس به چندين صورت و عكس دوربين مخفي دختران ايراني و عكس لخت و غيره بیاورم همین ملت متظاهر چطور خودشان را برای خواندنش پاره می‌كنند! (ببخشید دوستان منظورم شما نبود). تازه همين وبلاگ هم به زور دگنك! وضعش بهتر است وگرنه خيلی وبلاگ‌های علمی و فنی و فرهنگی با نويسندگان خوبی در اينترنت هستند كه اصلاً بازديدكننده‌ای ندارند.

***

اصولاً متوجه شده‌اید كه ایرانی برخلاف دیدگاه مردم متمدن دیگر كشورها، اینترنت را به چشم «ماهواره» نگاه می‌كند!؟ یعنی از دیدگاه ایرانی، مانیتور یك تلویزیون است. تلویزیونی كه حریصانه او منتظر است تا برایش برنامه پخش كند (مخصوصاً برنامه‌های سكسی و پورنو!) و ارتباط ذهنی و كودن‌گونه‌ی ایرانی با آن ارتباطی یك طرفه است؟ یعنی منتظر است چیزی یا اندیشه‌ای از آن به او تزریق شود و كمتر تلاش می‌كند تا بر آن تأثیر – مثبت – بگذارد.

اصلاً دقت كرده‌اید اكثر افرادی كه تازه می‌خواهند كامپیوتر بخرند اول دنبال پاسخ به این سؤال هستند كه: فیلم هم پخش می‌كند!؟ (باز هم ببخشید منظورم تمام ایرانیان نیست). فكر می‌كنم مارشال مك لوهان در مورد رسانه‌ی گرم و سرد باید یك كیس جدا برای ایران بگذارد!

***

در مطلب دیكتاتورها، گاهی در میان كامنت‌ها، نظرات افراد مخفی و ناشناس نوشته می‌شود كه آی تو چرا فلانی رو از سران خودمون نمی‌نویسی و وای پس چرا فلانی رو نمی‌نویسی. به اطلاع این دوستان شجاع و جان بر كف و «انانیمس» می‌رساند هر وقت افرادی نظیر آنان خودشان با اسم و رسم خودشان و در ایران و با ارائه آمار و اسناد چنین كاری كردند من شخصاً به صداقت آنها ایمان می‌آورم.

من یك نویسنده هستم و ادعای هیچ چیز مثل برخی از مبارزان زیرلحاف را ندارم كه حتی در دنیای مجازی هم جرات نوشتن اسم واقعی خودشان را ندارند! كسی اگر كسی صادق باشد و از هیچ چیز نترسد، علناً نام و نشان خود را مثل همه‌ی مردمان مبارز و آزادیخواه خواهد گفت وگرنه این ادعاها و نوشتن كامنت‌های بی‌نام و نشان یا مستعار و شعارهای توخالی و بی‌مصرف كه هیچ دردی را دوا نمی‌كند، جزنشانی بر جبن نویسنده‌اش نخواهد بود. اصلاً لازم نیست شما حرف من را قبول داشته باشید و من هم ملزم نیستم حرف شما را قبول كنم یا خودم را همرنگ شما كنم. مهم این است كه حرف خودم را زده‌ام و اندیشه‌ام در وب منتشر شده است و عاقلان را اشارتی كافی است.

***

به نظرم این Testimonialsاوركات چیز مسخره‌ای آمد. زدم همه را پاك كردم. البته با عرض معذرت از دوستان. آنچه برای دیگران نوشته‌ام قبول دارم و شما پاك نكنید. ولی به این نتیجه رسیدم كسی نمی‌تواند «من» را با دو سه خط تعریف یا نقد كند.

***

بابا ایهاالمولدین محتوای فارسی! محض رضای بیل گیتس «ی» فارسی بنویسید نه «ي» عربی. همه‌ی جستجوها در گوگل و یاهو بین این دو تا «ی» آدمیزاد و «ي» نقطه‌دار فرق می‌گذارند و جستجوها متفاوت می‌شود. روحش شاد «میرزا فتحعلی‌آخوندزاده» متفكر و منتقد بزرگ ایرانی كه بیش از صد سال پیش كلی داد و بیداد كرد كه این رسم‌الخط عربی را لاتین كنند و نكردند.

***

مدتی است نامه‌های عاشقانه فروغ فرخزاد و پرویز شاپور در سایت‌های بسیاری دیده می‌شود. نمی‌دانم شما چقدر موافق این قضیه باشید اما نظر شخصی من این است كه انتشار آن را كار درستی نمی‌دانم. آنها هر كه بودند یك حریم خصوصی و شخصی داشتند كه محترم است و درست است كه اكنون از دنیا رفته‌اند اما با این كار ما به آنان اهانت می‌كنیم و صرف این كه نویسنده و شاعر و محبوب و معروف بودند و زیبا و ادبی نوشته‌اند كه نباید به سبك این پاپارتزی‌ها و فضولباشی‌ها دماغ توی زندگی دیگران بكنیم. آن هم مسائلی كه حرمت خاص خودشان را دارند. مطمئناً این سایت‌ها كار درستی نمی‌كنند و هم شاعر گرانمایه‌ای چون فروغ و هم هنرمند بزرگواری چون پرویز شاپور مطمئناً اگر خودشان بودند (و یا حداقل ایرانی نبودند!) به این عمل اعتراض می‌كردند. خودتان مگر پدر و برادر ندارید!؟ (هر كس هم از این حرف بدش می‌آید اولین نامه‌های خودش را رو كند تا كمی به او بخندیم!)

***

من چند روزی به ال‌دو‌رادو می‌روم. هر كس فهمید ال‌دورادو كجاست یك جی‌میل جایزه دارد (چه كند درویش بینوای آن‌لاین كه فقط جی‌میل دارد). تا بر می‌گردم شیطنت نكنید. در را به روی گرگ‌ها باز نكنید و شنگول و منگول‌های خوبی باشید :)

فرشتگان روی زمین

2004-08-22T11:08:00.000-12:00

بیوگرافی كوتاهی از انسان‌دوستان و سیاست‌مداران محبوب تاریخ معاصر

«نیمیش حیوان و نیمیش فرشته» این كلام مولانا در توصیف انسان، موقعیت وی را در عالم به درستی و به سادگی توصیف می‌كند. در وجود هر یك از ما دیكتاتوری هست و نیز فرشته‌ای. اما چرا انسان‌ها دیكتاتور می‌شوند؟ این همه خشونت در رسانه‌ها و جهان برای چیست؟ چند نفر از ما حاضریم همان گونه كه در فیلم‌ها یا اخبار می‌بینیم با گلوله‌ای مغز انسانی دیگر را پریشان كنیم یا روده‌هایش را با خنجر بیرون بریزیم؟ چرا گاهی آرزو می‌كنیم یكی را با دست خود خفه كنیم؟ چرا وجود ما گاهی انباشته از نفرت و حس انتقام از دیگران می‌شود؟ چرا با وجود همه‌ی اینها، همه خود را «خوب» می‌دانند!؟ چرا این جهان كافكایی و هراس‌آلودی كه اینك در آن زندگی می‌كنیم با هراس‌های بی پایان از جنگ، فقر، جنگ هسته‌ای، ستم‌های ملی و مذهبی و اقتصادی - با وجودی كه همه نیز می‌‌دانیم - درست نمی شود؟

***

در نوشته‌ی قبلی قضیه‌ی بیوگرافی دیكتاتورها و جنایتكاران بزرگ آن قدر زیاد بودند كه مدت‌ها وقت می‌برد تا همه‌ی آنها نوشته شود تا وقتی به مرور جنایات جنگ ویتنام و گزارش‌های برتراند راسل و اوریانا فالاچی رسیدم به راستی حالم به هم خورد. دیگر آن مطلب را ادامه نخواهم داد. به هر حال مرجع به درد بخوری بود. برای خلاصی از این روحیه‌ی تیره، معكوس آنها در این مطلب خواهد آمد. یعنی بیوگرافی صلح‌سازان و انسان‌های نیك‌نهادی كه در هر عرصه‌ی سیاسی و اجتماعی و فرهنگی كه بودند، به ما آموختند فرشته باشیم نه حیوان. یا زندگی سیاستمدارانی كه دست خود را به خون مردم‌شان آلوده نكردند. به سرزمین دیگران تجاوز نكردند. از ثروت مردم‌‌شان كاخ نساختند. برای ملت‌هایشان خوشبختی، رفاه و آزادی به ارمغان آوردند و در دوران حكومت‌شان و چه سال‌ها پس از آن همچنان محبوب و مورد ستایش هستند.

***

یونگ می‌گوید روح انسان اسطوره‌ساز است. ما بدون اساطیر نمی‌توانیم زندگی كنیم و اساطیر ما باید نظیر این انسان‌ها باشند. شاید برخی‌ها مخصوصاً سیاست‌مداران بخواهند خود را ناجی و فرشته جلوه دهند و از خود اسطوره بسازند كه البته اسطوره‌هایی پوشالی از كار درخواهند آمد. صدام قلباً آرزو داشت مانند جمال عبدالناصر محبوب باشد و حتی در تبلیغاتی فریبنده و گسترده چنین می‌كرد. اما خودش نبود. «عوضی» بود. شنیده‌اید یكی می‌گویند عوضی است؟ یعنی خودش نیست، تظاهر می‌كند. تظاهر می‌كند كه فرشته است اما حیوانیت وجودش بر فرشته‌خویی او می‌چربد. پس فرشته‌نمایی و تزویر نمی‌تواند سرپوشی بر حیوانیت افراد باشد. فرشته‌خویی باید در ذات آدم‌ها باشد. حتی لباس و نژاد و نوع مذهب و مكتب نمی‌تواند خصلت یك انسان را مادامی كه خود نخواهد انسان باشد، عوض كند.

***

اگر ژرمن‌ها، هیتلرها و هیملرها داشتند، گوته‌ها و شوایتزرهایشان كم نیستند. در سرزمین نكبت‌گرفته‌ای همچون یوگسلاوی كه حیوان‌هایی همچون میلوشوویچ ظهور می‌كنند، مادر ترزا هم هست (كه اصالتاً آلبانیایی یعنی كشور دیكتاتوری همچون انور خوجه بود!) . در آفریقای فلك‌زده اگر حكومت‌های دیكتاتور چون قارچ می‌رویند و امثال عیدی امین‌ها را داشتند مردی محبوب چون نلسون ماندلا هم هست. اگر عرب‌ها جنایتكارانی چون صدام داشتند، جمال عبدالناصر محبوب را هم هنوز دارند. علاوه بر همه‌ی اینها، دانشمندان، نویسندگان، فلاسفه، هنرمندان و خدمت‌گذاران بشریت در تمام ملت‌ها كم نیستند و به راستی نمی‌توان گفت كه پلیدی و حیوانیت تمام عالم را فرا گرفته است. شاید خوشبینانه بتوان گفت كه نیكی هنوز یك گام از پلشتی جلوتر و در اكثریت است. نبرد بین نیكی و پلیدی، نبرد بین بخش فرشته‌خو و روشن انسان با بخش حیوانی و تاریك اوست.

***

همین چند سال پیش در سال 1994 پس از صد روز تازه سازمان ملل متوجه شد كه در رواندا 800 هزار انسان از قبیله‌ی توتسی در فجیع‌ترین كشتار سال‌های اخیر، به معنای واقع، سلاخی شده‌اند! عجیب است كه برخی جوامع فعال صلح تنها وقتی آتش جنگی افروخته می شود شروع به تكان خوردن می‌كنند و واصلحا و واسلاما سر می‌دهند. باید در زمان صلح، از صلح گفت. در این زمان است كه ما به تربیت كودكان‌مان با صلح و فلسفه‌ی زیربنایی برای جوامع‌مان نیاز داریم زیرا كه در هنگام جنگ و غرش طبل اهریمنی آن و فضای عصبی به وجود آمده، كسی زمزمه‌های فرشته‌ی صلح را نخواهد شنید.

***

نكته ناامیدكننده این است كه نسل ما در این جهان پرآشوب و خشونت، كینه‌توز و عصبی بار آمده است و نمی‌توان به آن امیدوار بود. ما نمی‌بخشیم چون بخشیده نشده‌ایم، بر ما دشوار است كه ستم نورزیم چون بر ما ستم رفته است. ما نمی‌توانیم مهاتما گاندی باشیم چون لگدمال شده‌ایم. در این عصبیت ما حتی گاهی عدالت را قربانی می‌كنیم و بسیار دشوار است كه این گونه باشیم. اما می‌توانیم نسل دیگر را نوعی دیگر تربیت كنیم. مگر این كه نسل‌های دیگر این كار را بكنند. این وظیفه‌ی همه‌ی ما كه خود را انسان می‌نامیم خواهد بود كه به كودكان خود «فرهنگ صلح» را بیاموزیم. پس از همین حالا به كودكان‌مان بیاموزیم:

مبارزه برای صلحی واقعی، كاری مطلوب و انسانی است اما جنگ و گرفتن جان انسان‌ها با هر نام و عنوانی كه باشد به نام مذهب، به نام مكتب، به نام ملیت، به نام نژاد، به نام سرزمین، به نام نفت، به نام اقتصاد، به نام فضای حیاتی و با هر عنوان دیگر، پدیده‌ای شیطانی و منفور و كریه و ضدانسانی است. زیرا كه جنگ بنا به اقرار تمام مذاهب و مكاتب، اختراع شیطان است.

به كودكان‌مان بیاموزیم:

خدایی هست كه سراسر مهر و بخشایش است و این خدا در وجود انسان‌های نیك‌نهاد و مهربان تجلی دارد. این خدا با خدای جنگ‌افروز و كین‌ستانی كه به ذهن ما تلقین می‌كنند تفاوت دارد. فرقی نمی‌كند كه چه دین و آیین و مذهب و نگرشی داشته باشیم، این «مذهب مشترك» تمام انسان‌هاست. ما ایمان‌مان را در این قرن پرآشوب از دست داده‌ایم. لااقل بگذاریم نسل‌های بعدی این گونه نباشند.

به كودكان‌مان بیاموزیم:

هر كس با هر عنوانی اسلحه در دست می‌گیرد ناخودآگاه بخشی از انسانیت خود را باید به فراموشی بسپارد. اگر این فرهنگ، جهانی و همه‌گیر شود، نیاز به اسلحه و توجیه دفاع در برابر دشمن نیز به خودی خود منتفی است.

به كودكان‌مان بیاموزیم:

جهانی بدون اسلحه و خشونت، جهانی انسانی و زیباست. آنها نباید در برابر مارش نظامی و موسیقی اهریمنی جنگ تحریك شوند. آنها نباید شیفته‌ی زرق و برق سلاح‌ها و مرگ‌افزارها شوند زیرا تاریخ ثابت كرده است دو یا چند نفر عده‌ی زیادی را به جنگ هم می‌فرستند و در نهایت اگر یكی دیگری را نابود نكند، سر میز مذاكره خواهند نشست.

اگر همه‌ی كودكان با این فرهنگ بزرگ شوند، هیچ دیكتاتوری به خود جرات نخواهد داد بر آنان سوار شود و در جامعه و سرزمین آنها تنها ارزش، صلح و آشتی و آزادی و رفاه همگانی خواهد بود. به امید آن روز...

● مادر ترزا

«آگنس گونكسا بوژاكسیو» ملقب به مادر ترزا، آلبانی‌الاصل متولد اسكوپیه‌ی یوگسلاوی. انسان عجیب و سراسر مهری كه فارغ از رنگ و نژاد با فقرا و جذامیان و قربانیان ایدز در سراسر جهان می‌نشست. هندیان به او لقب قدیسه دادند. در جوانی جزو مبلغین مذهبی با عنوان مبلغین نیكوكاری شد و به هند رفت. وظیفه اصلی این گروه عشق ورزیدن و مراقبت كردن از افرادی بود كه هیچ كسی برای كمك و محبت كردن به آنها وجود نداشت. در هند 50 پروژه‌ی عظیم كمك‌رسانی در قالب خانه‌ی كودكان، كلینیك‌ها و انجمن‌های حمایت از فقرا و جذامیان برپا ساخت. بینوایان و جذامیان بسیاری را از مرگ نجات داد و به آنان امید به زندگی بخشید. به زودی وسعت عمل مبلغین نیكوكاری به سراسر جهان و مناطق فقرزده و جنگ‌زده كشیده شد. مادر ترزا یك شبكه‌ی جهانی برای ساخت سرپناهی برای فقرا و نیز قربانیان ایدز تاسیس كرد تا لااقل آبرومندانه بمیرند.

در سال 1982 در زیر آتش جنگ بیروت و خمپاره‌باران شدید، جان 37 كودك را در بیمارستانی نجات داد و موفق به برقراری آتش‌بسی موقت گردید.

وقتی در سال 1979 جایزه‌ی صلح نوبل را به او دادند با یك لباس هندی «ساری» یك دلاری پشت تریبون رفت و گفت:«برای كسانی كه خواسته نمی‌شوند، دوست داشته نمی‌شوند و به آنها اهمیت داده نمی شود».

در سال 1997 وقتی خبر درگذشت این انسان مهربان و مهرورز در كلكته به گوش جهانیان رسید، ژاك شیراك رییس جمهور فراانسه جمله‌ی زیبایی در مورد او گفت: «امشب عشق كمتر، محبت كمتر و نور كمتری در دنیا وجود دارد». خبرنگار آمریكایی بعد از دادن این خبر گفت:« او مرز میان آشنا و غریبه، خارجی و هموطن را از بین برد، محو كرد. كاری كه امروزه بسیاری سعی در انجام آن دارند».

اطلاعات بیشتر

● مهاتما گاندی

«موهنداس كرمچند گاندی» انسانی نحیف اما ناجی بزرگ یك ملت، ملقب به مهاتما (روح بزرگ) مردی كه برای ملت‌های شرق و غرب یك اسطوره و نمادی از چهره‌ی مثبت سیاست و كشورداری است. رهبر مقاومت منفی هند، انسانی كه میلیون‌ها نفر هندی را با شیوه‌ی نوین مبارزه، از زیر یوغ استعمار انگلستان رهایی بخشید. در 1930 بدون شلیك یك گلوله به سربازان انگلیسی، نافرمانی عظیمی در هندوستان برپا كرد و با پیوستن میلیون‌ها هندی به او، كمپانی هند شرقی را به زانو درآورد. در فاصله‌ی 20 سال بارها زندانی شد و هر بار در زندان با اعتصاب غذا و پشتیبانی هواداران میلیونی‌اش، آزاد شد. او یك چرخ ریسندگی داشت كه با آن امرار معاش می‌كرد و حتی لباس معروفش را از همان و با دسترنج خودش بافته بود. سرانجام با سال‌ها تلاش گاندی و جواهر لعل نهرو، هندوستان استقلال خود را در 1947 جشن گرفت و متاسفانه شش ماه بعد این انسان بزرگ، توسط طرفداران ترور و خشونت، به ضرب گلوله از پا در آمد و اين حادثه نه تنها هندوستان بلكه بسیاری از آزادیخواهان و بشردوستان جهان را اندوهگين كرد.

او حتی پس از استقلال حاضر به پذیرفتن هیچ سمت و مقامی نشد و رهبری كنگره را به نهرو سپرد.

گاندی اصل مبارزه‌ای به هندیان و جهانیان عرضه كرد با عنوان «آهسیما» یا عدم خشونت كه در آن خشونت نسبت به انسان و حتی حیوانات و گیاهان مطرود است. آهسيما براساس عشق‌ورزی و عدم تنفر از دیگر انسان‌هاست.

دمكراسی كثرت‌گرا و بشردوستانه‌ی گاندی وتاكید او مبنی بر مدارا و همزیستی با تمام ملت‌ها و نژادها، مبارزه‌ی او با فقر مادی و معنوی در هند و نفی هر گونه خشونت، الگوی كشورداری و مردم‌داری همگان است.

از كلام اوست: «من نمی‌خواهم به دور خانه‌ام ديواری بكشم و پنجره‌هايم را بپوشانم. من دوست دارم تمامی فرهنگ‌های جهان با آزادی كامل به خانه‌ام بوزند. اما نمی‌گذارم زير پايم را سست کنند. من نمی خواهم در خانه‌های دیگران مثل یک برده و گدا زندگی کنم».

(بیوگرافی فلاش زیبای گاندی را از اینجا دانلود كنید.)

اطلاعات بیشتر

● لخ والسا

رهبر اتحادیه همبستگی لهستان یك كارگر برقكار بود. در مبارزه‌ی كارگران كشتی‌سازی گدانسك، اتحادیه‌ای را تاسیس كرد كه پس از مدتی با محبوبيت عجيب و مردم‌داری لخ والسا اعضای آن به 20 میلیون نفر رسید. با پشتیبانی مردمی، لهستان را از زیر سلطه‌ی شوروی رها كرد و در 1989 با رای عظیمی از مردم لهستان به ریاست جمهوری رسید و در 1983 جایزه صلح نوبل گرفت.

اطلاعات بیشتر

● اولاف پالمه

نخست وزیر مردمی و انسان‌دوست سوئد كه تلاش‌های بشر‌دوستانه‌ی بسیاری جهت پایان بخشیدن به جنگ ایران و عراق كرد. مطمئناً كمتر شخصیت سیاسی خارجی این همه در میان ایرانیان محبوب بوده است. میانجی‌گری‌های این انسان نیك‌نهاد موجب شد تا مقداری از آتش خصمانه‌ی جنگ و بمباران شهرها كاسته شود. متاسفانه اولاف پالمه در سال 1986 در استكهلم به دست ناشناسی ترور و قاتل او هرگز پیدا نشد. (شبیه ترور خانم آنالیند وزیر امور خارجه سوئد).

اطلاعات بیشتر

● آلبرت شوایتزر

پزشك نیكوكاری كه علاوه بر پزشكي، آهنگساز، شاعر، نقاش، مورخ و نويسنده نيز بود. وی در آلمان (اينك جزء فرانسه است) به دنيا آمد و به آفريقا رفت و در سخت‌ترين شرايط با تاسيس بيمارستان‌ها و كلينك‌های متعدد سراسر عمر خود را صرف درمان و مداوای مردمان مستمند آفريقا كرد و سرانجام در 1965 در همان‌جا نيز درگذشت. وي در 1952 جايزه‌ي صلح نوبل گرفت. صدها پروژه و بيمارستان بزرگ در سراسر دنيا به نام اين انسان پاك‌نهاد كه مرزی ميان مليت و نژاد و رنگ پوست نمی‌شناخت، ثبت شده است.

اطلاعات بیشتر

● واسلاو هاول

نویسنده، متفكر ورئیس جمهور محبوب چك كه كشور چك و اسلواكی را از انقیاد و سلطه‌ی شوروی با راه‌كارهای مترقی و فرهنگی و عاری از خشونت و با حمایت میلیون‌ها نفر رهایی بخشید. گفتارها و اندیشه‌های این انسان بزرگ و مردمی در باره یك جامعه‌ی سالم و تلاش برای آزادی‌ در كتاب‌ها و مقالات متعددش بسیار ارزنده و درسی برای همه‌ی جهانیان است.

اطلاعات بیشتر

● نلسون ماندلا

انسانی با كاریزمای فوق‌العاده، مردی كه تمام عمر خود را وقف مبارزه علیه تبعیض نژادی كرد و بیشتر آن را در زندان گذراند. رهبر صلح‌‌دوست و رییس جمهور آفریقای جنوبی ملقب به «مادیبا» در جوانی حقوق خواند. در مبارزه با رژیم نژادپرست حاكم، اعتصاب بدون خشونت و بایكوت را به عنوان سیاست مبارزه در پیش گرفت و به زودی هزاران نفر را با خود همراه كرد. چند بار به زندان افتاد و سپس در آخرین بار 27 سال را در زندان مخوف جزیره‌ی روبن گذراند. در سال 1989 كه دی‌كلرك روی كار آمد، یك سال بعد در 1990 ماندلا آزاد شد و آنها به اتفاق یكدیگر نظام غیرانسانی آپارتاید را برانداختند و هر دو در 1993 جایزه صلح نوبل گرفتند.

با وجود خط مشی اولیه‌ی او در مبارزه مسلحانه در سال‌های جوانی، سیاست صلح و عدم خشونت در پیش گرفت و همین سیاست موجب همراهی میلیون‌ها نفر با وی شد. وی موفق شد علاوه بر ریشه‌كن كردن آپارتاید در آفریقا، كمك‌های جهانی بسیاری برای ریشه‌كن كردن ایدز در آفریقا جذب كند.

در سال 1994 با رای میلیون‌ها سیاه‌پوست و سفید پوست به ریاست جمهوری رسید و در 1999 از كار سیاسی كناره‌گیری گرفت. با وجود محبوبیت فوق‌العاده و اصرار مردم برای ساخت كاخی باشكوه در همان محله‌ی فقیرنشین و در خانه‌ی پدری‌اش به سادگی زندگی می‌كند.

كتاب «راه دشوار آزادی» اندیشه‌ها و خاطرات این انسان بزرگ است كه یك قاره مدیون مبارزه و تلاش او برای دستیابی به آزادی و برابری است.

اطلاعات بیشتر

● جواهرلعل نهرو

در تاریخ كمتر كشوری پیش می‌آید كه دو شخصیت برجسته و بزرگ، هم‌عصر و همتراز باشند و به جای رقابت با یكدیگر، در راه آزادی و استقلال سرزمین‌شان با یكدیگر همكاری كنند. این اتفاق در هند می‌افتد. جواهرلعل نهرو در خانواده‌ای فرهنگی از بزرگان شمال هند به دنیا آمد كه اكثراً حقوق‌دان و وكیل بودند و حتی زبان فارسی و عربی را نیز از كودكی به فرزندان خود می‌آموختند. پدر وی موتی‌لعل نهرو نیز انسانی مبارز و از رهبران كنگره بود كه نقش بسزائی در استقلال هند ایفا كرد.

این مرد نجیب و روشنفكر كه تمام عمرش را پابه پای مهاتما گاندی صرف استقلال و رهایی هندوستان كرد، با شركت در نهضت گاندی به میان مردم فقیر و كشاورزان مستمند هند می‌رفت و از نزدیك با مصائب آنان آشنا می‌شد. همین مشاهدات دردناك موجب شد تا بعدها علیه سیستم غیرانسانی و خرافی طبقاتی در هند كه به «كاست» معروف بود دست به مبارزه‌ی قاطعی بزند. جامعه هند بر اساس مذهب هندو به چهار طبقه عمده مختلف انسانی تقسیم می‌شد که کاست یا طبقات نامیده می‌شد که در رأس همه برهمنان یعنی روحانیون قرار داشتند و رهبری امور را در دست داشتند. در واقع سد غیر قابل عبوری بین این کاست‌ها یا «طبقات» وجود داشت. کسی که در هر یک ازین کاست‌ها به دنیا می‌آمد تا آخر عمر در آن باقی می ماند.عده‌ای از مردم نیز در خارج این«طبقات» باقی می ماندند که «نجس» شمرده می‌شدند و محروم‌ترین افراد جامعه هند و میلیون‌ها نفر بودند. گاندی و نهضت ملی کنگره به موازات مبارزه با استعمار انگلستان، مبارزات بسیار وسیعی را در راه الغای این سیستم غیر انسانی به راه انداختند و یکی از اولین اقدامات نهرو پس از استقلال آن در 1947 و رسیدن به نخست‌وزیری، از بین بردن سیستم «کاست»ها بود.

وی تا هنگامی كه در 1964 درگذشت، در اوج محبوبیت، نخست وزیر هند ماند و سپس دخترش ایندیرا گاندی به جای او نشست. (ایندیرا گاندی برخلاف اشتباه برخی‌ها دختر گاندی نبود، دختر نهرو بود و هیچ رابطه‌ی خویشاوندی هم میان خانواده گاندی و نهرو وجود ندارد!)

«جان باومن» تاریخ نگار انگلیسی در مورد همكاری و هماهنگی نهرو و گاندی می‌گوید: «گاندی پیشوای روحی مردم هند و نهرو مربی سیاسی آنان بود».

وی همچون گاندی به اتفاق همسرش بارها زندانی شد و با نیروی فكری شگفت‌انگیزی در زندان كتاب‌های متعددی نوشت از جمله: «نگاهی به تاریخ جهان»، «به سوی آزادی» , «زندگی من» و «كشف هند» كه در سراسر آنها شور دمكراسی و آزادی و احترام به سایر ملل و اقوام موج می‌زند.

اطلاعات بیشتر

● مارتین لوتركینگ

دكتر مارتین لوتركینگ جونیور، رهبر جنبش آزادیخواهی سیاه‌پوستان آمریكا كه او را «گاندی سیاه» نامیده‌اند، به مدت 12 سال سفرهای بی شماری در سراسر ایالات متحده انجام داد و با نطق‌هایی با مضمون برابری و آزادی 180 میلیون سیاه‌پوست را در آمريكا و ديگر نقاط جهان همراه و همدل خود كرد. وی روش مقاومت منفی و نفی خشونت گاندی را برای مبارزه‌ی خود برگزید و سرانجام موفق شد قوانین تبعیض‌آمیز و نژادپرستانه‌ی آمریكا را لغو كند و سیاهان ستمدیده با رهبری این انسان خردمند به آگاهی و جایگاه واقعی خود رسیدند. به زودی راهپیمایی آرام و میلیونی سیاه‌پوستان واشینگتن را به لرزه درآورد. سیاه پوستانی كه رنج قرن‌ها بردگی و اسارت را تنها به خاطر رنگ پوست‌شان در آمریكا به دوش می‌كشیدند خواستار برابری و احقاق حقوق خود شدند و بدین ترتیب بسیاری از قوانین ضدانسانی موجود با تلاش بی‌وقفه‌ی مارتین لوتركینگ و پشتیبانی عظیم سیاه پوستان آمریكا لغو گردید. وی در 1964 جایزه صلح نوبل گرفت و در سال 1968 توسط یك سفیدپوست نژادپرست با شلیك گلوله‌ای به قتل رسید. پاپ پل ششم در تدفین او شركت كرد و او را «مسیح زمان» نامید.

از كلام اوست: «تاریكی نمی تواند تاریكی را ازبین ببرد، فقط روشنی می‌تواند. تنفر نمی‌تواند تنفر را از بین ببرد، فقط عشق می‌تواند».

اطلاعات بیشتر

* این مطلب تكمیل می‌‌شود...

و اين جهان به لانه‌ی ماران مانند است

2004-08-16T23:39:00.000-12:00

بیوگرافی كوتاهی از دیكتاتورها و جنایتكاران بزرگ تاریخ معاصر

● ژوزف مِنگِله

دكتر ژوزف منگله ملقب به فرشته مرگ، یك بیمار روانی جنایتكار بود كه در اردوگاه آشویتس صدها تن را به هلاكت رساند و در آزمایش‌های مرگبار دیگرش صدها اسیر جنگی را به عنوان موش آزمایشگاهی و تحقیق روی تیفوئید و سل، به قتل رساند.

اطلاعات بیشتر

● ورنر هیده

دكتر ورنر هیده، پزشك معروف نازی كه در سال‌ 1939 تئوری‌ای را به نام «كشتن شفقت‌آمیز زندگی‌های بی‌ارزش» به رایش سوم عرضه كرد و به فرمان او پزشكان نازی در 30 اردوگاه اسرای جنگی برای اثبات برتری نژادی، آزمایش‌های هولناكی بر روی انسان‌ها انجام دادند كه منجر به مرگ 200 هزار نفر گردید.

اطلاعات بیشتر

● هشام صباح الفخری

ژنرال ستاد و از فرماندهان ارتش بعث عراق. فردی دائم‌الخمر و در حين عمليات‌ها فاقد هر گونه رحم و عاطفه‌ی انسانی بود. در جنگ ایران و عراق، شخصاً ستونی از اسیران چشم‌بسته‌ی ایرانی را از داخل هلیكوپتر به رگبار گلوله بست. به گزارش سرهنگ نصارالدلیمی، در ده‌ها مورد، صدها اسیر دیگر را در همان حين اسارت به جوخه‌ی آتش سپرد. . در 1983 در استادیوم ورزشی شهر العماره‌ عراق چهارصد سرباز و درجه‌دار عراقی را در برابر خانواده‌هایشان و در حالی كه خود در جایگاه با لذت به این صحنه نگاه می‌كرد در میان شیون نزدیكان آنان، تیرباران كرد.

اطلاعات بیشتر

● هاینریش هیملر

رییس گشتاپوی مخوف آلمان، به اتفاق هیتلر از بنیان‌گذاران حزب نازی بود. در سركوب قیام مردم ورشو، 200 هزار نفر را كشته و 165 هزار نفر را به اردوگاه‌های مرگ فرستاد. به دستور او 85% از شهر ورشو با خاك یكسان شد. در اردوگاه‌های مرگ نظیر آشویتس و داخائو، حدود 6 میلیون نفر به فرمان هیملر قتل‌عام شدند.

اطلاعات بیشتر

● احمد جمال پاشا ● اسماعیل انور پاشا ● محمد طلعت پاشا

سه تن از پاشاهای عثمانی كه در فاصله‌ی سال‌های 1914 تا 1918 در یكی از بزرگ‌ترین نسل‌كشی‌های مذهبی تاریخ بشریت حدود 1.5 میلیون انسان ارمنی را سلاخی و بسیاری را در گورهای جمعی زنده‌به‌گور كردند و صدها هزار تن ديگر را كوچانده و 300 هزار نفر از آشوریان را نیز به همین ترتیب از دم تیغ گذراندند.
اطلاعات بيشتر

● هری ترومن

اگر اقدامات هری ترومن سی و دومین رییس جمهور آمریكا در جنگ جهانی دوم و نبردهای متعدد با متحدین به ویژه ژاپنی‌ها را به منزله‌ی دفاعی مشروع بدانیم اما آمریت وی در بمباران اتمی مردم غیرنظامی هیروشیما و ناكازاكی، وی را در زمره‌ی یكی از جنایتكاران بزرگ تاریخ قرار می‌دهد. بمباران اتمی هیروشیما با بمب‌ پلوتونیوم 80 هزار كشته و 70 هزار نیم‌زنده برجا گذاشت كه بعداً جان سپردند و بمباران ناكازاكی نیز 70 هزار كشته و 60 هزار نیم‌زنده برجا گذاشت كه جمعاً حدود 280 هزار نفر به علاوه‌ی بسیاری دیگر كه سال‌های متمادی رنج كشیدند و جان سپردند. این جنایت بزرگ علیه بشریت، سرآغاز عصر هسته‌ای و هراس از جهانی مخوف و غیرانسانی گردید.

اطلاعات بیشتر

● صدام حسین

قصاب بين‌النهرين، اولین ترور خود را 19 سالگی انجام داد. جنگ با ایران را بر افروخت. جنگی كه در آن 340 هزار عراقی و 730 هزار ایرانی كشته شدند. بیش از 300 هزار كرد را قتل‌عام كرد. بیش از 200 هزار نفر را تنها در جنگ اول خلیج فارس به كشتن داد. (فعلاً آماری از جنگ دوم نیست) سه كشور عراق و ایران و كویت را ویران كرد و شرح جنایات او علیه بشریت در این دو سه خط كوتاه نمی‌گنجد.

اطلاعات بیشتر

● عیدی امین

دیكتاتور اوگاندا كه در دوران حكومت وی بین 100 تا 500 هزار نفر از مردم اوگاندا به قتل رسیدند. آمارهای رسمی حدود 300 هزار نفر را ذكر می‌كند.

اطلاعات بیشتر

● نیكلا چائوشسكو

در دوران ظلمت زمامداری چائوشسكو دیكتاتور معروف رومانی و ترورهای دولتی وی، هزاران نفر از مردم رومانی به قتل رسیدند و سرانجام وی در آتش دیكتاتوری‌ای كه خود افروخته بود سوخت.

اطلاعات بیشتر

● آدولف هیتلر

مشهورترین جنگ‌افروز تاریخ معاصر و بانی حزب ناسیونال سوسیالیسم آلمان و رایش سوم كه جهان را به مدت 6 سال در جنگ جهانی دوم به خون و ویرانی كشید. جنگی كه 60 میلیون نفر كشته بر جا گذاشت.

اطلاعات بیشتر

● فرانچسكو فرانكو

در دوران زمامداری فرانكو و در جنگ‌های داخلی اسپانیا 500 هزار نفر كشته شدند. این تعداد در برخی آمارها به 2 میلیون نفر می‌رسد. ژنرال فرانكو هم‌عصر و هم‌قطار موسولینی و هیتلر بود و اسپانیا را به خون و ویرانی كشاند.

اطلاعات بیشتر

● اسلوبودان میلوشوویچ

رهبر صربستان مشهور به قصاب بالكان در جنگ بوسنی سال‌ها منطقه‌ی بالكان را به آتش و خون كشید و 230 هزار نفر را قتل‌عام و بیش از 3 میلیون نفر را آواره كرد.

اطلاعات بیشتر

● پل پوت

رهبر خمرهای سرخ كامبوج كه در دوران زورمداری وی بیش از 3 میلیون نفر به قتل رسیدند. هزاران گور دسته‌جمعی كه هنوز پس از سال‌ها باز هم كشف می‌شود حاصل خونین اعمال پل پوت و خمرهای سرخ اوست.

اطلاعات بیشتر

● آناستازیو سوموزا

دیكتاتور نیكاراگوئه كه دوران زمامداری او با اعتراضات بسیاری از مردم آمریكای مركزی همراه بود. 120 هزار كشته و 600 هزار بی‌خانمان حاصل خونین سال‌های دیكتاتوری سوموزاست.

اطلاعات بیشتر

● جوزف استالین

در دوران حكومت استالین، رهبر شوروی سابق بیش از 5/14 میلیون نفر كشته شدند. یك میلیون نفر با جرائم سیاسی معدوم و5/9 میلیون نفر به اردوگاه‌های كار اجباری فرستاده شدند.

اطلاعات بیشتر

● آگوستو پینوشه

دیكتاتور معروف شیلی كه پس از كودتای آمریكایی علیه سالوادور آلنده رییس جمهور فقید شیلی زمام امور را در دست گرفت و دوران تاریك و سیاه استبداد را برای مردم شیلی رقم زد. در دوران حكومت پینوشه هزاران نفر به قتل رسیدند. هزاران نفر برای همیشه ناپدید شدند و هزاران تن ديگر نیز در زندان‌ها صدایشان در گلو خفه شد.

اطلاعات بیشتر

● بنیتو موسولینی

رهبر فاشیست ایتالیا و هم‌پیمان دول متحدین در جنگ جهانی دوم كه مهد تمدن اروپا را به ویرانی كشاند. در همین جنگ فقط در ایتالیا 400 هزار نفر ایتالیایی را به كشتن داد. در حمله به مردم اتیوپی نیز 30 هزار تن از آنان را به قتل رساند.

اطلاعات بیشتر

● علی حسن‌المجید

معروف به علی كیمیاوی (علی شیمیایی) پسر عموی صدام و دبیر حزب بعث در شمال عراق. صدام اختیار جان و مال مردم شمال عراق را عملاً به وی سپرده بود.

در ژینوساید موسوم به انفال به ویژه در سال 1988بیش از 300 هزار نفر از كردهای شمال عراق به دستور صدام و با عاملیت علی حسن المجید قتل‌عام شدند. وی بعداً آن را تكذیب كرد و گفت كه این رقم تنها 100 هزار نفر بوده است (!) هزاران روستا با خاك یكسان و هزاران نفر نیز ناپدید شدند. بیشتر مناطق شمال عراق با عاملیت علی حسن مجید بمباران شیمیایی شد از این رو به علی شیمیایی معروف گرديد. مردی با ظاهری خندان و بشاش و همیشه سرخوش اما یكی از قسی‌القلب‌ترین و بی‌رحم‌ترین جنایتكاران تاریخ بود.

اطلاعات بیشتر

● ياسوهيكو آساكا

شاهزاده‌ای ژاپنی از تبار امپراتوران مي‌جي‌ كه طی حمله‌ی ژاپن به چين در 1937 نزديك به 350 هزار چيني را قتل‌عام كرد.

اطلاعات بيشتر

● لئوپولد دوٌم

پادشاه بلژیك كه در زمان وی بلژیك همچون دولت‌های رقیب اروپایی دست به رویكردی استعمارگرانه علیه ملت‌ها زد و در سال‌های سلطه‌ی بلژيك بر خاك كشور آفریقایی كنگو 5 میلیون و به روایتی 15 میلیون انسان كنگویی در یك ژینوساید بی‌رحمانه قتل‌عام شدند.

اطلاعات بیشتر

● سانی آباچا

ژنرال سانی آباچا دیكتاتور نیجریه و ملقب به شیطان نیجریه كه طی تنها 6 سال حكومت در سال‌های 93 تا 98 ثروتی افسانه‌ای اندوخته بود. نیجریه با وجود درآمد هنگفت نفتی، دومین كشور فاسد جهان اعلام شد. طمع‌ورزی دولت میلیتاریزه‌ی سانی آباچا موجب شد تا دست به كشتار وسیع مخالفان خود بزند و در این سال‌ها در نیجریه‌ی فقیر اما ثروتمند، بسیاری قتل‌عام و به دار آویخته شدند.

اطلاعات بيشتر

(این مطلب در صورت داشتن وقت تكمیل می‌شود. برخی آمارها امكان دارد كاملاً دقیق نباشد. اما صرفاً جهت معرفی و تحقیق است).

چگونه سايت خبری بزنيم و از خودمان خبر در كنيم؟

2004-08-14T23:02:00.000-12:00

آخه تحقیقی، تفحصی، تجسسی... سایت خبری كه هردمبیل از خودش خبر در نمی كنه!

پیك ایران در خبری نوشته: جمهوری اسلامی طرحی را برای بستن تمامی مراکز خدماتی اینترنتی در دستور کار قرار داده است.! عزيز من تو با زن‌بابا لجی ديگه قرار نيست تموم خونه‌ رو خراب كنی كه!

خب با دیدن این خبر یاد این مطلب نمی‌افتید!؟ ضمناً آقای معتمدی در پایان ببینید چی گفته... بابا رسانه، بابا اطلاع‌رسانی، بابا آی كیو، بابا عصر ارتباطات، بابا مارشال مك لوهان، بابا...! محض رضای هر چه دوست داريد كمی طنز را هم درك كنيد. به خدا گناه دارد اين طنز بيچاره... ضمناً سرگردون هم قبلاً يكی از همين مچ‌گيری‌ها كرده بود.

! دوست داريد در آينده چكاره شويد؟ پليس

2004-08-13T08:50:00.000-12:00

پلیس خوب پلیسی است كه بتواند توی دهن ملت بزند

به نام خداوند بخشاینده‌ی مهربان. البته واضح و مبرهن است كه ما دانش‌آموزان باید به حال جامعه‌ی خود مفید باشیم و بتوانیم به كشور خود خدمت كنیم. من دوست دارم در آینده پلیس بشوم. چون خیلی پلیس خوب است. پلیس اسلحه دارد و بی‌سیم دارد و باتوم دارد و سوت دارد و بنز الگانس دارد و می‌تواند حتی آنهایی را كه زورشان به او نمی‌رسد كتك بزند. البته پلیس شدن در كشور ما خیلی بهتر است. الان پلیس ما درآمدهای خوبی از مردم در می‌آورند و پول در می‌آورند و پدر درمی‌آورند كه این خیلی مهم است.

پلیس ما درآمدهای زیادی از گذرنامه و اماكن و راهنمائی و رانندگی و دیگر بخش‌ها دارد مخصوصاً اداره جرائم و رانندگی كه خیلی خوب جریمه می‌كند ولی راهنمائی نمی‌كند. چون كار پلیس راهنمائی كه نیست و راهنمائی خیلی بد است و دبستان خیلی بهتر است باشد و من یاد داروغه‌ی ناتینگهام می‌افتم كه در رابین‌هود بود و كارتون قشنگی بود. یا پلیس ما توانسته با همین پول‌ها بانك‌هایی به نام صندوق قرض‌الحسنه قوامین بسازد كه در هیچ جای دنیا این طور نمی‌باشد و پلیس فاسد و بی‌عرضه‌ی آنها تجارت نمی‌كند و فقط در كشور ما می‌باشد و این هوشیاری و زرنگی پلیس را می‌رساند. آنها مثل ما یك دفتر مشق دارند كه مردم را جریمه می‌كنند و جریمه‌ی خودشان این است كه آن دفتر را زودتر تمام كنند و از این نظر كار آنها خیلی سخت است ولی من دوست دارم پلیس بشوم و اشكالی ندارد كه سخت است.

پلیس‌ها در كشورهای دیگر همه فاسد هستند و رشوه می‌گیرند. مثل هری كثیف و ناوارو و كاراگاه كاستر. اما پلیس اینجا خیلی خوب است می‌باشد. مردم در دیگر كشورها به پلیس‌ها احترام می‌گذارند. اما این كار به درد نمی‌خورد. مردم باید از پلیس بترسند. هر چه بتوان بیشتر مردم را ترساند پلیس‌ها خوب هستند. یك بار با برادرم دیدیم یك كارگری موتور گازی داشت و او را بنز الگانسی با چهار نفر مسلح به قصد كشت تعقیب كرده بود و آنها او را محاصره كردند چون گواهینامه همراهش نبود و او گفت ندارم پس یكی از پلیس‌های خوب گفت: خفه شو! می‌زنم تو دهنت. پس او و موتورش را بردند و این خیلی برای جامعه مفید بود و تمام مفاسد حل شد و ما خوشحالیم كه در یك كشور خوب با پلیس خوب زندگی می‌كنیم كه چون الگانس سوار می‌شوند دیگری كاری به الگانس‌سوارها ندارند.

پس من نتیجه گرفتم پلیس خوب كارش راهنمایی نیست بلكه باید بتواند توی دهن مردم بزند و مردم از او بترسند. ادب و تربیت و مردم‌داری و اخلاق انتظامی چیزهای بسیار بدی برای پیشرفت یك پلیس موفق هستند مخصوصاً پلیس خوب نباید به این چیزها توجه كند. همین كه پلیس الگانس دارد كافی می‌باشد و هر چه پلیس بی‌چاك و دهن‌تر باشد و بتواند فحش‌های چارواداری بهتری بدهد یا غضبناك به مردم نگاه كند پلیس خوبی است. مردم باید به محض این كه یك پلیس دیدند مثل خیابان آرام چارلی چاپلین پا به فرار بگذارند و هیچ كس جرات نكند با آنان ارتباط برقرار كند و پلیس‌ها فقط باید با پلیس‌ها ارتباط داشته باشند نه مردم. و خیابان آرام فیلم خوبی بود و مال چارلی چاپلین بود.

یك بار دیگر با برادرم در میدان شهر دیدیم چند پلیس به جوانی كه دهانش بوی الكل می‌داد مشكوك شده و تا سرحد مرگ و با مشت و لگد و باتوم او را می‌زدند و آن جوان نیز زیر باتوم و لگد فریاد می‌زد و گریه می‌كرد و این كار برای سلامت جامعه خیلی مفید بود و مفیدتر این كه پیرمردی گفت چرا او را می‌زنید و او را راهنمایی كنید و جوان است و جلوی مردم این كار را نكنید. بعد یك پلیس خوب گفت: تو خفه شو. از عرقخور حمایت می‌كنی؟ و آن پیرمرد خیلی بد بود كه از عرقخور بی پدر مادر حمایت می‌كرد و خیلی فساد بود و آن پلیس خیلی خوب بود و احتمالاً دنده‌ی آن جوان عرقخور زیر لگد پلیس‌های خوب شكست تا دیگر برای جامعه خلاف نكند.

یك آقای پلیس به نام قالیباف كارتون‌های قشنگی در تلویزیون می‌سازد و خیلی فرهنگ است و در آن پلیس‌ها همه خوب و مهربان هستند و راهنمایی می‌كنند و با لگد دنده‌ی آدم را نمی‌شكنند و به كسی نمی‌گویند خفه شو و در پوسترها و تبلیغات هم پلیس‌ها همه مهربان هستند و مردم آنها را دوست دارند. اما در واقعیت این طور نیست. پلیس كه نباید مهربان باشد. پلیس باید تا حد یك دراكولا مردم را بترساند. پلیس فقط باید توی دهن مردم بزند. پلیس فقط باید ایجاد وحشت كند. پلیس فقط باید به مردم فحش بدهد و هیچ گونه احساس و عاطفه‌ی انسانی نداشته باشد. و البته آن كار آقا قالیباف مال فیلم‌هاست كه اشكالی ندارد. مثل سریال‌هایی كه پلیس 110 به جای جوجه‌كباب كردن، با روش‌های روان‌شناسی بازجویی موفق به كشف جرم می‌شوند كه البته چون تخیلی است اشكالی ندارد. یا آمار كشف جرائم كه هر چه اعلام می‌كنند جرائم در جای خودش باقی است و تكان نمی‌خورد و بیشتر هم می‌شود كه این همه حاصل زحمات پلیس است. وگرنه پليس بيكار می‌شود و خيلی بد است. پلیس برای حل مشكلاتش بخشی به نام حفاظت اطلاعات و عقیدتی سیاسی دارد ولی دارد كه دارد. البته هیچ وقت كسی ندیده فیلمی یا برنامه‌ای در انتقاد از پلیس ساخته شود چون پلیس خیلی خوب است و هر كس انتقادی كند اگر هم وجود داشته باشد دیگر نخواهد داشت.

پلیس می‌تواند خودش قانون‌گزار باشد و قانون را دور بزند. مثلاً اگر از كسی خوشش نیامد به نام قانون تلافی كند و كاری كند كه او چنان گیر كند كه از مخمصه نتواند بیرون بیاید و از این نظر است كه من می‌خواهم در آینده پلیس بشوم و عده‌ای را بچزانم تا از من بترسند و پلیس شدن خیلی خوب است و ما می‌خواهیم پلیس شویم كه برای كشور و جامعه مفید باشیم. این بود انشای من.